Jarenlang gepest: “Mijn laatste schooldag was mijn leukste herinnering.”

Hamont-Achel – 23 Januari is de landelijke dag met aandacht voor pesten bij mensen met een licht verstandelijke beperking.  Voor mij mag deze dag en trouwens elke dag extra aandacht geschonken worden aan iederéén die pest en gepest wordt. Als onderwijzer en later als schooldirecteur heb ik me altijd extra ingezet om het pesten uit te bannen, hetgeen me nooit helemaal gelukt is. Een triest en waargebeurd verhaal staat in dit artikel centraal. 

Tekst en foto Evert Meijs

Het begint al met het feit dat de inmiddels jongeman Adri wel zijn verhaal kwijt wil, maar anoniem. Daaruit blijkt dat hij nu nog stééds problemen ondervindt met het feit dat hij gepest is. Uiteraard respecteer ik zijn anonimiteit, al maakt dat het verhaal nóg schrijnender. Je zou willen dat hij deze episode uit zijn leven zouden kunnen wissen, maar dat is ten enenmale onmogelijk. 

Wegkijken en wegstoppen

Voor een schoolreünie wordt de oud-leerlingen van de basisschool gevraagd als herinnering een informatieformulier in te vullen voor de oud-klasgenoten. Ook Adri vult het formulier in waarop o.a. de vraag staat: Wat is je vervelendste herinnering aan de school? Zijn antwoord: ‘Constant gepest, vernederd en afgeslagen worden, zes jaar lang.’ Ik stuur hem een e-mail dat ik geschrokken ben en me hiervoor medeverantwoordelijk voel. Adri wimpelt dat weg en meldt:  “In mijn beleving was het uiteindelijk het systeem dat er schuld aan was dat excessen konden voortbestaan. Er was in die tijd een cultuur van wegkijken, wegstoppen en er niet meer over praten. Het was een cultuur waarin het slachtoffer de schuld werd gegeven dat hij gepest werd. Het was een dagelijkse barrage aan vernedering, uitschelden, bespuugd, afgeslagen worden en compleet genegeerd worden. Als ik een vraag van een leraar goed beantwoordde was dat al een reden voor medeleerlingen om mij na school weer in elkaar te slaan. Mijn schooldagen bestonden uit het angstig op de klok kijken en dagelijks strategieën bedenken hoe ik heelhuids thuis kon komen zonder maar weer eens afgeslagen te worden..”

Grote impact

Met name de toenmalige directeur legde volgens Adri de schuld van de dagelijkse terreur bij hem neer in plaats van het aanpakken van de echte schuldigen. “Het is immers gemakkelijker één leerling te straffen dan een hele groep”, aldus het slachtoffer.  Hoe groot de impact geweest is en nóg is, blijkt uit zijn vervolgverhaal. “Ik liep als 10/11-jarige met zelfmoordgedachten rond, kon niemand vertrouwen en moest mijn persoonlijkheid compleet wegstoppen. Indien ik mijzelf was werd ik direct daarvoor door de medeleerlingen gestraft. Dit heeft geresulteerd in een flinke persoonlijkheidsstoornis. Ik vertrouw niemand (ook nu nog niet) en zorg ervoor dat als ik mensen ontmoet, ik me zo voordoe zoals men dat verwacht. Ik toon nooit mijn eigen persoonlijkheid, mijn eigen ‘ik’. Dit betekent ook dat ik heel slecht verbindingen kan aangaan met anderen. Ik heb nooit echte relaties gehad, ben nooit getrouwd, heb geen kinderen etc. Jarenlange therapie heeft ervoor gezorgd dat ik het allemaal wel een plaatsje kan geven maar de schade is gedaan.” 

Carrière

Gelukkig zijn er voor Adri ook positieve dingen uit voortgekomen. “Doordat ik zo op mezelf gefocust was heb ik een goede carrière gemaakt. Ik heb veel gereisd en in vele verschillende landen gewoond en heel veel gezien. Neemt niet weg dat ik als bijna vijftigjarige alleen in het leven sta. Ik hoop altijd maar dat tijden veranderen en dat het vandaag de dag beter is.” De echte naam van Adri is uiteraard bij mij bekend.