Ank van der Wal-Reijers blies honderd kaarsjes uit

BUDEL-DORPLEIN – Ank van der Wal-Reijers mag dan wel honderd jaar zijn, de frêle en kleine Dorpleinse, een vrouw van de wereld, heeft nog altijd haar woordje klaar.

Door Roy de Leijer

Op donderdag 25 maart vierde ze haar honderdste verjaardag. Het bereiken van deze bijzondere mijlpaal bleef niet onopgemerkt. Zo viel er op de dag van haar verjaardag een persoonlijke felicitatiebrief van het Koninklijk Huis op de deurmat. Ook werd ze gefeliciteerd door burgemeester Roland van Kessel van de gemeente Cranendonck. 

Als kind uit een mariniersgezin zag Ank van der Wal-Reijers veel van de wereld. Haar ogen zijn in de loop der jaren weliswaar behoorlijk achteruitgegaan, maar de eeuweling is nog altijd scherp van geest. Ook beschikt ze nog altijd over een vlotte babbel. Haar geheim? Dat is er niet echt, aldus de kersverse eeuweling: “Wel heb ik altijd heel normaal geleefd en veel gesport.”

Van der Wal is geboren en getogen in marinestad Den Helder. Haar vader, majoor van rang bij de Koninklijke Marine, werd eind 1936 uitgezonden naar de toenmalige Nederlandse kolonie Nederlands-Indië. De rest van het gezin maakte een paar maanden later de oversteek. Van der Wal: “Ik wilde heel graag naar Nederlands-Indië. Het was een ideale mogelijkheid om iets van de wereld te zien.”

Alleen al de zeereis, die ruim vier weken duurde, was een groot avontuur. Onderweg deed zich een grote tragedie voor. “Een van de kinderen viel overboord. Dat was verschrikkelijk om mee te maken”, vertelt Van der Wal.

In Nederlands-Indië, het huidige Indonesië, leerde ze onder meer auto- en motorrijden. Voor haar twintigste startte ze haar eigen bedrijfje: een naaivakschool.

In Azië het gezin ook de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog mee. Haar vader werd gevangengenomen door de Japanners. Later belandde Van der Wal zelf met haar en broertje en moeder in een interneringskamp, een zogeheten ‘Jappenkamp’. 

Om dit onderdeel van de Nederlandse geschiedenis niet verloren te laten gaan liet Van der Wal haar verhaal enkele jaren geleden vastleggen door de Cranendonckse heemkundekring. Ook vertelde ze schoolkinderen over haar oorlogservaringen.

Na de oorlog verbleef het herenigde gezin drie jaar in Australië om vervolgens terug te keren naar Nederland. Daar duurde het een tijdje voordat Van der Wal haar draai weer had gevonden. De eeuweling ging als typiste aan de slag en trouwde met Adriaan van der Wal, die ze nog uit haar jeugd kende. Ze kregen twee kinderen: een zoon en een dochter. Het beroep van haar man, die werkte als chemisch technoloog, bracht het gezin door heel Nederland. Meer dan een halve eeuw geleden werd er een woning in Budel-Dorplein betrokken. Daar bouwde Akzo een nieuwe fabriek. Adriaan van der Wal, die later raadslid en wethouder in de gemeente Budel werd, overleed in 2000 op 77-jarige leeftijd.

Ank van der Wal woont nog altijd zelfstandig. Ze weet zich prima te redden dankzij de hulp en ondersteuning van de thuiszorg, familieleden, buren en andere mantelzorgers. “Het leuke aan honderd worden is dat je je kinderen en kleinkinderen groot ziet worden, maar helaas vallen er ook veel mensen weg”, vertelt Van der Wal.

Wat er in de wereld gebeurt volgt ze nog altijd op de voet. En met wat hulp van haar ‘karretje’, zoals ze haar rollator noemt, gaat de levenslustige Dorpleinse nog regelmatig wandelen. Ze geniet van haar prachtige tuin en de omringende natuur. Verder is muziek een grote hobby.