Water

Hamont-Achel, grenzeloze charme! ‘Kaarsenstad’, ‘Stadje in het groen’, ‘Thuis voor teut en smokkelaar’; ooit gelauwerd als ‘Stad van de Smaak’. De smaak van ‘krentjeswoater’!Jaja, water! Een onderzoek naar de deugdelijkheid van het Limburgse leidingwater kwalificeerde het Hamont-Achelse natje ooit als uitmuntend.  

De volgende anekdote bevestigde deze smaakanalyse. Tijdens één van de eerste zomerse dagen, even voor één, dingdongde de deurbel me uit mijn middagdutje. Mijn vrouw deed open. Ik ving stemmen en gespreksflarden op die ik niet kon thuisbrengen. Iets over: “Doei, een emmer, hun, heejt, lommer, dorst, kapel…” Even later hoorde ik mijn echtgenote bezig in de wasplaats. Na het tikken van een hengsel op een zinken ketel en na een “Harstikke bedankt” klikte de voordeur terug in haar slot. “Wie warre dé?” vroeg ik. “Drei jong vrullikes en ’n awere mansmins,” antwoordde mijn vrouw. “Ich kinde ze van hoar noch ploem. Hollanders, zoe te huren.” “Wa wouwen ze?” wilde ik weten. “Twieje ketels woater,” zei ze. “Twieje oalleke ketels? Vurwa dè,” verwonderde ik me. “Vur hun hun, geluuf ich… Die mèchjes hawwen ’t ovver: hun heppe torst. Of toch zoe iets, zeejen ze,” twijfelde mijn vrouw. Voor alle (on)duidelijkheid, in Hamont heet een hond: “Unnen hoooond”, en honden: “Hun”. “Honsdaag of gèn honsdaag, do wil ich toch wèl wa mier van wiejeten,” dacht mijn eega luidop terwijl ze al onderweg was naar ‘’t Heilig Treeske’. Mijn nieuwsgierigheid volgde: “Ich zaag hun hundjes al verzoepen in ‘n volle ketel woater!” 

Voor onze ogen ontplooide zich een idyllisch tafereel, als een bucolisch reclamefilmpje. Op het zandpaadje naast ons ‘Treeskapelleke’ stonden twee huifkarren. De paarden graasden los in de berm. Op de stoeltjes in en de banken vóór de kapel en in de grachtkant zaten zo’n twintig jonge tieners in boerenklederdracht uit vervlogen jaren. Met een bekertje voor zich uit joelden ze om drank. De begeleiders schepten met een pollepel water of ranja uit de emmers. Een wat rossige snaak riep door zijn sproeten heen: “Ferrek, wat heppe tie Pelgen lekker water, seg, nog lekkerder dan onse Spa sonder prik!” 

Lekker water? Tja, wij, inboorlingen-Hamuteneirs, proeven dat niet meer. Toeristen wel. Gewenning degradeert gewoon het buitengewone tot gewoon… 

(Harrie Beks – Hamont, zaterdag 26.06.2021)