Honden en zo

Mensen hebben zo hun eigenaardigheden, maar honden ook. Elke hond heeft zijn eigen karakter, geen hond is hetzelfde. Ja, ja, denkt u nou, wat een dooddoeners, als het zo moet. U hebt gelijk.

Ik ben nog steeds in Frankrijk, mijn vriend is geweest en weer meegenomen door zijn dochter met haar man, die dus ook al geweest zijn. Daarna zijn er nog een viertal vrienden geweest, die inmiddels ook weer weg zijn. De honden vonden alles prima, raakten niks van streek, integendeel, ze schooiden aan de ontbijttafel toen we daar met z’n vijven aan zaten. Ze deden dat ieder op hun eigen manier: de grote hond ging netjes zitten in de ‘beleefd aanbevelend-stand’. Soms legde hij zijn kop op een knie. De kleine hond die geen overzicht op de tafel had, maar wel sterkere vermoedens van wat er zich waar, afspeelde, dook altijd als eerste naar beneden en greep ieder velletje kaas, ieder hamrandje dat zogenaamd per ongeluk naar beneden viel, bij de kladden. Zij had zich strategischer opgesteld, kon dat ook want ze is een stuk kleiner. 

Toen ik in het voorjaar ook een paar weken hier was met mijn vriend, hebben we veel gewandeld. Vier keer hebben we in die periode, een lange wandeling gemaakt, die begint met een 800 meter steile klim naar boven, die we de cardiola noemen. Aan de rechterkant van het pad liggen op een helling dichte bossen, voornamelijk naaldbomen, aan de andere kant is een diep ravijn waarin beneden een droge rivierbedding meekronkelt. De honden liepen uiteraard mee, al ging de grote hond, die al ruim 12,5 jaar is, de laatste keer sjokkend en onder licht protest mee. Toen ik ruim een week geleden, en het was erg warm, weer onder aan de voet van dat steile pad stond, en naar boven begon te lopen, zag ik de grote hond kijken, met een blik van ‘O Néé hè! Niet weer!’ En hij draaide om en liep gewoon terug naar huis. Huis is ongeveer 600 meter verderop. Hij werd door iedereen meegeroepen, maar hoe meer wij riepen, hoe sneller hij naar huis liep. Laat hem maar, zei ik, hij wil niet meer deze lange wandeling, hij is aan zijn rust toe. En ja hoor, toen we drie kwartier later thuiskwamen lag meneer rustig en prinsheerlijk op het balkon te slapen. Terwijl ik dit zit te tikken is mij constant een vlieg aan het pesten. Met de vliegenmepper slaan mag ik niet want de honden die in mijn buurt liggen, kunnen daar niet tegen. Eén pets en ze liggen 5 minuten van schrik te bibberen. Ze rennen dan keihard uit mijn buurt, weg, naar buiten, gevoelige zieltjes allebei. Dus ik nam een citroen, maakte daar rondom gaatjes in en stak in ieder gaatje een kruidnagel. Dat schijnt ook te helpen tegen vliegen in een paardenstal, een oud paardenmiddel dus. Ik heb overal citroenen liggen met kruidnagelen erin. Het helpt behalve tegen deze ene vlieg. Iemand had ooit eens omdat er zoveel vliegen waren binnen, een instrument meegebracht, ongeveer zo groot als een draagbare radio, met een stekker eraan, die dus ingestoken een blauw licht gaf, met enge staaldraadjes aan de buitenkant. Vloog er een insect tegenaan dan gaf dat zo’n enorme petsachtige knal, dat de eerste keer dat ik dit nog eens gebruikte dit jaar toen we voetballen aan het kijken waren, de kleine hond als een gek naar buiten vloog. Toen ik na de wedstrijd eens ging kijken waar ze was, was ze het kiezelpad naar ons huis, helemaal afgelopen tot aan de asfaltweg en daar stond ze. Dus die ‘radio’ staat nu in de kelder. Sommige dingen schieten hun doel voorbij. Tenminste als je een hond in huis hebt. Met een krant vliegen meppen mag ook niet. Ze lopen als weg als ik een opgevouwen krant in de hand heb. Maar zorgzaam zijn ze wel. Wanneer ik ‘s avonds rond 9 uur, anders is het nog te heet, een ander pad naar boven loop voor de uitlaat gaan ze allebei graag mee. Het pad is even steil maar lang niet zo lang als dat andere. Aan het eind, boven dus, wachten onze buren en de buurhond en dat weten ze natuurlijk. De grote hond loopt zonder om te kijken door, maar de kleine, veel zorgzamer, komt ongeveer 3 keer teruggelopen om te kijken waar ik blijf, het bruine kopje met de bezorgde ogen kijkt me dan van bovenaf aan. Langzaam baasje met maar 2 pootjes om te klimmen. En puffend zijg ik dan neer bij onze buren waar al een glaasje rosé voor mij koud staat. Grote hond was er al, dus wisten ze wie er aan kwam. Zorgzaam, allebei

Reageren? Graag!  Dat kan via mail (als dat werkt) [email protected]