Het goede van corona

Nu corona en de commotie en verwikkelingen daarover weer bijna achter de rug zijn, nu besef ik pas dat het ook zijn voordelen heeft gehad. Natuurlijk, alles heeft altijd een andere kant. Al is het maar deze: mijn hond heeft een jaar of iets langer zelfs, rust gehad. Dat is nu ten einde: de vliegtuigen vliegen weer volop af en aan en hij moet werkelijk weer alle zeilen bijzetten om ze van de ene kant naar de andere kant van de lucht te jagen. Ik had hier geloof ik al eens laten weten dat mijn hond Simo, van nu bijna dertien jaar, altijd naar vliegtuigen blaft. Hij hoeft maar een witte streep in de lucht te zien of hij rent als een gek in de richting van waar hij het vliegtuig ziet en blaft keihard tot de witte streep zowat weg is. Geen van mijn honden hebben dat ooit gedaan, hij wel, de arme schat. Ik was zo blij voor hem in het coronajaar dat hij het rustig had. Dagen, ja wekenlang hoefde hij niet op zijn post te staan. Mijn andere hond Marie, weet precies waarom hij blaft. Ze hoort aan de toon van zijn blaf wat er aan de hand is. O, een vliegtuig, denkt ze dan en legt haar kopje weer neer. Zeker weer de KLM. De laatste tijd hebben we weer een en al zonneschijn, zoals dat vrouwtje van het NOS journaal het noemt, gehad en Simo maar de hele dag buiten op het gras met z’n kop naar de lucht en met een oog alles afspieden. En blaffen. De Lufthansa, daar moet hij ook niks van hebben. Daar kunnen ook verrekkelingen in zitten, weg ermee. Soms is hij moe en sjokt wat op en neer op het gras, maar zo gauw hij een vliegtuig hoort of ziet, sprint hij weer als een jonge hond, al blaffend naar het hek. Als het weggeblaft is, komt hij terug en gaat weer op zijn post liggen. Zo, die hebben het geweten, zie je hem dan denken.  Die komen voorlopig niet meer terug. Soms hebben we bezoekers. We zitten dan buiten. Ze zien Simo ineens opstaan en keihard wegrennen en blaffen. Waarom blaft hij nou? Vragen ze dan verbaasd. Er is toch niemand. Komt er iemand aan? Nee, er is een vliegtuig in de lucht, die houdt hij in de gaten, die mogen hier niet over vliegen, daar kan tuig in zitten en dat wil hij niet; hij blaft er naar tot het weg is. Leg ik maar weer uit. Soms dik ik het aan: Ryanair, daar is hij het felst op, al die toeristen die maar af en aan vliegen boven ons huis, daar moet hij niks van hebben; en die vliegtuigen met drie strepen, die haat hij als de pest. 

En als dan even later weer een vliegtuig overkomt en Simo blaffend weer opspringt, lachen ze vermaakt. Zeker een vliegtuig uit het oostblok, lachen ze dan. Of uit China. Ik beschouw het maar als een afwijking van mijn hond. Als hij binnen is, doet hij het niet, maar ik kan hem met dit mooie weer niet binnen houden, daarvoor ligt hij te graag buiten. In Frankrijk deed hij het ook. Maar daar kwamen dit jaar heel weinig vliegtuigen over dus hij had daar ook echt vakantie. Tegen helicopters, hoewel die veel meer herrie maken, blaft hij nooit en ook niet tegen watervliegtuigen die, in Frankrijk was dat, bij ons over vlogen om water uit de Rhône te halen wanneer er ergens brand was. Af en aan vlogen ze, soms vlak boven. Hij bekéék ze nog niet. Ze doen hun werk, zal hij gedacht hebben. Ik laat ze. Ik doe ook mijn plicht. Want hij ziet het als zijn taak, het erf bewaken, ook de lucht erboven, dat hoort erbij. Het is een serieuze hond, soms zelfs wat zwaar op de hand. Hij heeft ook weinig gevoel voor humor. Een enkele keer zie ik dat hij er plezier in heeft, in zijn leven op aarde; dat is wanneer hij eten, hapjes of koekjes krijgt, of wanneer hij aangehaald wordt. Dan is hij blij. Of wanneer hij met 4 modderpoten op het vloerkleed mag. Dat is ook heel fijn. En dankbaar. Nee, er is niet veel nodig om een hond gelukkig te maken. Wat stukjes kaas en af en toe een coronajaar. 

Reageren? Graag!  Dat kan via mail [email protected]