Niet alles even leuk

Afgelopen weken waren niet erg leuk. Om te beginnen heb ik een bekeuring gekregen voor te hard rijden, ik reed 62 waar dat maar 50 mocht zijn. Dat kostte 113 euro. In Nederland. Wat een vreselijke staat. Intussen heb ik die betaald. Vroeger deed ik dat nooit zo snel. Toen wachtte ik altijd tot ze met de handboeien voor de deur stonden. Toen had ik tenminste nog lef. Vervolgens ben ik vreemd gegaan bij een andere kapper als waar ik normaal kom, nou dat heb ik geweten. Hij knipte er vrolijk op los, en mijn haar, waarop ik 4 jaar gespaard had om mijn gehoorapparaten te verbergen, werd er in één keer afgehaald. Dat wordt dus weer zeker een jaar laten groeien voordat ze een beetje op lengte zijn. Ik heb waarschijnlijk gebrekkig gecommuniceerd met die kapper. Hoogbejaard, zal ik dan eindelijk mijn oude kapsel weer terug hebben. Vervolgens waren het gas (zaaltje) en de olie (huis) tegelijk op. Ik moest ze bij laten vullen. Nou, de rekeningen liggen hier nog op tafel, open en bloot en onbetaald voorlopig en ik zit er voor, te sidderen. Dan heb ik door mijn slordigheid een geplande afspraak af moeten zeggen doordat ik niet (meer) wist dat die gepland was. Vergeetachtig natuurlijk. Mijn vriend is een beetje ziekjes, (geen corona) maar wel snottertoestanden zodat ik de weekends alleen ben. Er is één goed nieuwtje, en dat is dat ik weer met mijn schilderijen mag exposeren in Taverne de Munt, waar ik ieder jaar, behalve vorig coronajaar, met Kerstmis mijn Anton Pieckschilderijen op mag hangen. De man die over de exposities daar gaat, is zo wég van de Pieckschilderijen dat ik die ieder jaar daar neer mag hangen, omdat ze zo heerlijk de Kerstsfeer weergeven, zegt hij. Dit is nu denk ik al voor het zesde of zevende jaar. Er kunnen er 8 hangen. Twee Pieckjes en de rest van de plaats aan de muren vul ik op met roodborstjes en konijnen. In de loop der jaren heb ik zo al best wat beestjes verkocht daar. Maar nu ben ik bezig met een paar nieuwe schilderijen want begin december moet ik alles aanleveren. Natuurlijk weer dieren,  konijnen en roodborstjes, want ik kan haast niks anders; maar dit jaar komt er toch ook een enorme koe te hangen. Die zag ik een paar maanden geleden toen ik weer eens verkeerd was gereden en ergens in Hamont bij de Kleine Haart uitkwam, een koe gelukzalig in de wei staan. Ik stapte uit. En liep met mijn appertje naar de wei om een foto te maken. De koe kwam naar me toe, keek me vol aan, een beetje meedogenloos ook en met een grassprietje tussen haar lippen. Prachtfoto. Ik heb daar wel een paar weken over gedaan om die te schilderen. 80 x 60 cm.. Ga maar eens kijken. Oké, ik zal het ergste ook vertellen: ik ben met mijn auto over de robotgrasmaaier van de buurman gereden. Finaal naar de vaantjes, of de gallemiezen  zoals mijn zoon zegt. Het was een Stihlding. Ik kon er niks aan doen. Ik woon aan een doodlopend straatje en de buurman op de hoek. Ik wilde indraaien om naar huis te gaan en zag een auto, een busje dat achteruit van bij mij aan kwam gereden. Het is een eenpersoonsstraatje, dus ik wachtte beleefd aan de ingang tot die auto eruit was. Ik reed zelfs nog ietsjes achteruiter om hem vrij baan te geven. Krak!! Knars!!! Hoorde en voelde ik onder mijn wielen. Daar stond toch geen paaltje, dacht ik in paniek. Nee, maar wel de robotgrasmaaier van de buurman die intussen dat ik stond te wachten nietsontziend naar de wegkant was opgemarcheerd, om daar de kantjes eens naar hartenlust te gaan afmaaien. En dat in november. Knars dus. Buurman en ik hebben samen de verzekeringspapieren ingevuld.  De verzekeringsman vertelde hinnikend van het lachen dat hij nog nooit zo’n leuk ongeluk had meegemaakt. Nou…… de aanblik van de arme buurman met zijn bezeerde Stihl in de armen waar de wieltjes en stukken van af vielen…. Niet leuk hoor. 

Reageren? Graag!  

Dat kan via mail 

[email protected]