Buulse Gasten vertellen….

BUDEL – De derde editie van Buulse Gasten in Lexke Theatercafé, met vijf “gewone” Bulanders, met een bijzonder verhaal. 

Voor de één een eitje om op het podium te staan voor de ander een totaal nieuwe ervaring. Johan Kuipers fungeert als interviewer. Hij stelt de gasten op hun gemak en stuurt het verhaal zo nodig. Omdat alle Buulse gasten heel enthousiast hun verhaal willen vertellen is het de taak van Johan om het enigszins binnen de tijd te houden. Dat blijkt niet altijd mee te vallen.

De avond wordt gestart met Liesbeth van der Kruijs, geboren en getogen in Budel Dorplein. Liesbeth is als kind al heel nieuwsgierig en ondernemend. Ze wil overal alles van weten en is verder heel vaak buiten te vinden. Geen meisje meisje dus. Ze wilde de hele wereld redden, het liefst als kinderarts, en had grote plannen voor de toekomst. Dat het niet bij woorden bleef bleek wel toen ze al op (net) 16 jarige leeftijd haar EHBO diploma haalde. De eerste stap was gezet. Toen het besef kwam dat als kinderarts er ook heftige dingen kunnen gebeuren heeft ze het anders aangepakt. Liesbeth ging naar de Pabo en dan met specialisatie zang en drama, want ook daar lag een passie. Verder was ze aan de gang bij de scouting en Kindervakantiewerk. 18 Jaar heeft ze voor de klas gestaan bij de Triolier. In die tijd heeft ze allerlei opleidingen gevolgd om nog meer te kunnen doen voor de kinderen.

Daarnaast stond ze in de ton, ze schrijft liedjes en verhalen en ze staat klaar voor iedereen die haar nodig heeft. Dat ze zeer begaan is blijkt uit het feit dat het gezin zo nu en dan kinderen in huis nam als crisisopvang.  En niet alleen kinderen. De laatste aanwinst is een hondje uit Roemenië. 

Moesten de kindjes na verloop van tijd weer gaan, het hondje mag altijd blijven.

Na afloop van hun verhaal mogen de Buulse Gasten een muzieknummer uitkiezen wat door Ruud Vonken ten gehore wordt gebracht. Liesbeth heeft ervoor gekozen om het lied zelf te zingen onder begeleiding van Ruud.

De tweede gast is Rik Coppens, niet geboren maar wel getogen in Budel. Rik heeft een paar jaar geleden een wereldreis gemaakt van 365 dagen. Dit bijzondere verhaal wilde hij graag delen met de bezoekers van Lexke. 

Hij startte zijn reis in de richting van Duitsland, daarna liftend naar St. Petersburg. Rik is zijn reis alleen begonnen maar heeft onderweg vele mensen ontmoet en vrienden gemaakt. De verhalen volgen elkaar in snel tempo op. Vele landen komen voorbij en in elk land heeft hij wel een avontuur meegemaakt. 

In Mongolië blijkt iedereen te willen worstelen, de nationale sport. Ook Rik moest eraan geloven en uiteraard verloor hij. De consequentie van de verloren partij bleek dat hij met de dochter van de winnaar moest trouwen. Dat heeft hij gelukkig kunnen voorkomen.

Hij reisde door per trein, soms treinreizen van 3 dagen lang. Ook heeft hij onderweg een motor gekocht om deze een maand later weer te verkopen. Een motorrijbewijs heeft hij niet, maar och..

In China heeft hij bergen beklommen. In India heeft hij mogen figureren in een Bollywoodfilm. Zomaar van de straat gepikt. Omdat hij wit en lang was.

Daarna is hij overgestoken naar New Zealand waar hij eindelijk weer steak kon eten. In India en Nepal eet men geen vlees want de koe is heilig.

Na de hele wereld rond geweest te zijn ging hij even bijkomen op de Canarische eilanden. Daar ontmoette hij een meisje uit Chili. Zij viel op omdat ze een shirt droeg met een afbeelding van een papegaaivogel, een zeldzame vogel die Rik op IJsland had gezien. Ze raakten aan de praat en, lang verhaal kort, dat meisje is nu zijn vrouw en de moeder van hun prachtige dochter.

Toon Vlassak is als volgende aan de beurt. Hij is geboren en opgegroeid in Budel. Hij vertelt over zijn jeugd. Bijvoorbeeld hoe hij met vriendjes naar Lexke (het snoepwinkeltje) ging om kluutjes te kopen. Hij vertelt het hilarische verhaal hoe drie kleine jongetjes Lexke in de maling namen door hem steeds een trapje te laten halen om de snoepjes uit de hoogste pot op de kast te kunnen halen.

Na zijn middelbare schooltijd moest er gewerkt gaan worden. Toon is zijn carrière begonnen in de bouw. Dat heeft hij niet zo lang gedaan, hij vond het te koud. Daarna is hij op de administratie van de gemeente terecht gekomen maar de functie van ambtenaar was het ook niet voor Toon, veel te saai. Zijn volgende baan was bij de politie in Weert, maar ook daar bleef het niet bij. Uiteindelijk is hij bij een woningcorporatie terecht gekomen en daar is hij gebleven tot zijn pensionering.

Na zijn pensionering is hij in aanraking gekomen met een ballonnenvouwer, toevallig tijdens het shoppen met zijn vrouw. Toen hij een tijdje later in een boekwinkel het boekje “hoe vouw ik mijn eerste ballon” zag liggen was hij verkocht. De hobby was geboren. Hij heeft zich steeds meer ontwikkeld als ballonnenvouwer en kan er de mooiste dingen van maken. Hij treedt op voor kinderen en wordt ingezet om zalen te decoreren.

Een vrijwilliger uit de zaal mag helpen een hondje te vouwen. Toon had het al voor elkaar voordat de vrijwilliger nog maar één vouwtje in de ballon had kunnen maken.

Na de pauze kon men zich opmaken voor het verhaal van Teun Ras. Hij gooide het geheel over een andere boeg. Tot nu toe werden de verhalen zo nu en dan onderbroken door een vraag van de interviewer. Teun ging zitten en begon. Hij vertelde het verhaal van Budel uit zijn jeugd. Van alles wat was en voorbij is gegaan. De Mathijsenstraat speelde daar een grote rol in. Volgens Teun de hoofdverkeersader van Budel. Daar speelde voor hem het meeste zich af.  Daar was De Weeme (het oude politiebureau), het mysterieuze winketje Maison Jacqueline, het parochiehuis en de Aloysiusschool.

Hij schetste het tijdsbeeld van de jaren 50, 60 en 70 met humor en veel oude Budelse woorden.

In de Mathijsenstraat staat het monument van Antonius Mathijsen, de man die volgens de verhalen het gips heeft uitgevonden. Teun wil even iets rechtzetten: : Antonius Mathijsen heeft het flexibel gipsverband met succes geïntroduceerd, dat is echt wat anders. Het verhaal gaat over de Aloysiusschool, de docenten en hoe een van de leraren (zijn vader) uiteindelijk een relatie kreeg met een juf.

Dat Teun leraar is geweest kwam duidelijk naar voren. Zijn verhaal is doorspekt met wetenswaardigheden uit de geschiedenis, uit de mode geraakte woorden en gezegden.

Hij brengt het op een luchtige manier en vertelt vele anekdotes die bij de bezoekers herinneringen naar boven brengen en oude tijden doen herleven. De interviewer heeft niet veel te doen gehad tijdens het gesprek. Hij heeft net als iedereen alleen maar geluisterd.

Tot slot wil Teun de bezoekers vier Budelse woorden van speciale betekenis meegeven:

  1. Consuüm, een verbastering van het woord “le quinzaine” de dag van loon uitbetalen bij de Zinkfabriek
  2. Koekemorello, dat waren oorspronkelijk honingkoeken met kersen, de koekemelle, maar daar zijn de kersen (morellen)  in terecht gekomen.
  3. Knoet, dat zoveel wil zeggen als : dat zal ze leren.
  4. Onjeklonje, een verbastering van het woord Eau de Cologne

Heel toepasselijk speelt Ruud Vonken na dit betoog het lied Yesterday.

Onze laatste gast van de avond is Esther Fransen.

Esther is geboren op het vliegveld van Budel. Haar ouders en oom zijn het vliegveld gestart en Esther  heeft de eerste vijf jaar van haar leven daar doorgebracht. Ze heeft toen ook menig rondvluchtje mogen maken. 

Na haar schooltijd is Esther in Budel gaan werken. Eerst bij Mathijsen-Scholten, toen Foto Rooymans en daarna vele jaren bij de Bruna. Alles binnen 100 meter van elkaar verwijderd. Vlak voor Esther door de recessie haar ontslag kreeg bij de Bruna kreeg ze een ongeluk waarbij ze een whiplash heeft opgelopen. Daardoor heeft ze 5 jaar niet kunnen werken. In die tijd is ze twee keer met haar vriend naar Canada geweest op vakantie en dat was voor haar een openbaring. Er ging een wereld voor haar open in Canada. Prachtig land, relaxte mensen, vooral Tofino was haar favoriet.

Toen niet lang daarna haar relatie strandde wilde ze terug naar Canada. Maar, Esther was een Budels meisje met zelfs angst voor de busreis naar Arnhem. En dan alleen naar Canada. 

Maar het land trok en ze ging, in haar eentje. Het ging goed, ze voelde zich thuis in Canada en vond het een drama om weer naar huis  te gaan. Dus ging ze weer terug en ontmoette daar mensen die zich om het milieu bekommerden. Ze sloot zich aan en begon samen met hen zwerfafval opruimen op het strand. Het was een hele ervaring voor haar en ze besloot daar in de toekomst meer mee te gaan doen. Thuis in Budel is ze zwerfafval gaan opruimen bij de Peel. Dit werd opgemerkt, ook door de media. Het heeft ertoe geleid dat Esther “Beter Budel” heeft opgericht. Een organisatie waarvoor inmiddels ca. 50 mensen staan geregistreerd als opruimers van zwerfafval. Ze werd gevraagd voor interviews en ook mocht ze gastlessen geven op school om haar verhaal te vertellen. 

Haar zelfvertrouwen groeide en heeft haar er zelfs toe gebracht om mensen te gaan coachen. Ook is ze yoga gaan beoefenen en ook daardoor is ze als mens gegroeid 

Dat allemaal omdat ze zeer begaan is met het milieu en dit graag wil uitdragen.

Het is een lange avond geworden. De vijf Buulse gasten hebben allen hun bijzondere verhaal op een enthousiaste manier verteld. Het publiek heeft geboeid geluisterd.

Alle verhalen werden afgesloten met een muzieknummer. Ruud Vonken heeft hier een arrangement van gemaakt en het nummer ten gehore gebracht waarbij hij zichzelf begeleidde op de gitaar.