Tien dagen Noorderhart

Zaterdagnacht 23 u.30, heibel in de Toomstraat. Sirenes en flikkerlichten haalden me op voor  ‘Noorderhart’, het ziekenhuis in Pelt. Mijn wereldje stond stil. ‘Bloewd liejp eroewt van veur en van aachter!” Braken, diarree, krampen, angst, duizeligheid, flanellen benen waren mijn deel. Gelukkig duurde die rit door die donkere nacht niet al te lang.

Op een bed werd ik poedelnaakt in een soort ‘kazuifeltje’ in allerijl van de spoed naar de intensive care gereden. Binnen vijf minuten stonden enkele artsen en / of verplegers rond mijn brits. Het ene onderzoek volgde op het andere. ‘Ze draéjen och do binnensteboeten,’ begreep ik toen.Maar angst en twijfels domineerden alle pijn en ongemakken: sondes, injecties, infusen, katheters, baxters, buisjes, slangetjes et cetera… Toen de bloedingen onder controle raakten, volgden inwendige onderzoeken naar de oorzaken ervan elkaar op. Hou je stevig vast aan je kussensloop voor een robbertje Latijn Grieks medisch jargon: ‘twee coloscopieën, een gastroscopie, een ‘CT-scan, twee lavementen’; later volgt nog ‘een tweede controle-gastroscopie’ en nog ‘een video capsule endoscopie’ in Mol. 

Na een vijfdaags verblijf op de intensieve zorg werd ik verkast, ‘verbed’, naar een tweepersoonskamer op de afdeling B2.2 Heelkunde, bed B-0224-1. Ook hier werden om de haverklap mijn temperatuur en bloeddruk gecontroleerd. Ook hier kwamen Dracula’s zusters met venijnige prikjes meermaals daags mijn suikerspiegel meten. Ook hier duurden de nachten lang. Minuten leken er uren… Gelukkig behoedde ‘Lien, de nachtverpleegster’ met haar nachtpillampje en haar fluisterstem me van eventuele hypo’s. Lien surveilleerde in haar eentje 23 patiënten in soms hectische omstandigheden. Een straffe madam! Empathische Tanja verstrooide mijn slapeloze nachten met decibelarme muziek. Olga stond altijd klaar om te helpen, te zorgen, te luisteren, te babbelen, te verlichten. Haar sympathieke tongval, met een ‘oe’ voor ‘u en uu’,verraadde haar buitenlandse afkomst. Op mijn vraag naar haar roods draaide ze zich stil om met haar blauwgrijze ogen vol melancholie… Oekraïne! 

Naast mijn sondevoeding kreeg ik per maaltijd 2 beschuitjes met voorverpakte aardbeiengelei, een potje yoghurt en kop rozenbottelthee. De laatste drie dagen van mijn verblijf kreeg ik een volwaardig middagmaal met soep, aardappelen, groenten, vlees, saus en een dessert. Ik geef graag toe: het smaakte, lekker! Alleen, de tanden van de messen hebben er mijns inziens in jaren geen ‘tantist’ meer gezien! Chapeau voor en bedankt aan alle zorgverleners, in het bijzonder voor en aan ‘De Wachters van de Nacht’…! 

Een toemaatje: ik leerde in Noorderhart beschuit eten met mes en vork… Ik voelde me net een met een pincet vlooiende makaak! Een aanrader misschien voor een doe-item tijdens een inleefsessie voor kandidaten verpleegkunde…

(Harrie Beks – Hamont, zaterdag 02.04.22)