Scoop

Met scoop bedoel ik niet de journalistiek verengelste primeur. Ik vertoef hier en nu meer op het terrein van de geneeskunde dan op dat van de nieuwsgaring. “Oei,” weifelde ik, “een gload poad vur unne medische leek as ich!” Alleen de ervaringen tijdens mijn recente ziekenhuisopname eind maart brachten me bij scoop en scopie.

Googelen over ‘mijn’ scoop leverde: “Instrument waar een camera inzit, waarmee binnen in het lichaam kan gekeken worden.” Of endoscopie: “Een inwendig kijkonderzoek met behulp van een instrument (de endoscoop) waarmee de arts door middel vaneen rigide buis of flexibele slang in het lichaam kan kijken”. Ondertussen maakte ikzelf tijdens mijn ‘verse’ medische behandelingen kennis met enkele endoscopieën.

Tot tweemaal toe onderging ik een coloscopie in mijn dikke darm. Op zoek naar oorzaken van mijn bloeding. Absoluut geen pretje dat indringen in je lichaam via je aarsgat. “Oh, Joan-Kloowt kickt do op,” meesmuilde grofgebekte Ties op ziekenbezoek. “Wie is toch dien Joan-Kloowt?” vroeg ik argwanend. “Joan-Kloowt? ’n Kinnis, ’n kammeroad. Eigeluk het ie Fiel, mer ich noem hum, wie ich alle nichten noem: Joan-Kloowt!”

Ook doorstond ik een gastroscopie. Later, op dinsdag 24 mei, volgt er nog een tweede. Ook geen ‘plezier-rollercoaster’, dat onderzoek van de slokdarm, de maag en de twaalfvingerige darm (het begin van de dunne darm)! Na het verwijderen van mijn gebitsprothesen boven en onder, kreeg ik een mondstuk tussen mijn tandvlees geklemd. Na het spritsen van een verdovende spray in mijn keel bracht de arts langzaam een endoscoop via de mond naar binnen. Op haar vraag om één keer te slikken voelde ik het toestel verder mijn lichaam indringen door de slokdarm tot aan de twaalfvingerige darm. Ingeblazen lucht zorgde voor een onaangenaam opgeblazen gevoel en braakreflexen. Ties had weer een vergelijking klaar: “Volges ’n nèèf van mich is ’t juust of unne vrowwelluke poaling door ow kèèl stroemop spertelt op zuuk nor ’n plekske in de Sargassoziej om hur eikes aaf te zètten…”

Het derde kijkonderzoek, een video capsule endoscopie, werd op woensdag 20 april uitgevoerd in het H. Hartziekenhuis van Mol. Een nog recente hightech onderzoekstechniek waarbij een capsule met een ingebouwd minicameraatje via de mond door de dunne darm (ongeveer 6 meter) wordt geleid. Via een ontlasting wordt de ampul door het aarsgat weer uitgestoten. Ties had hier een origineel, maar een beetje ‘van-de-pot-gerukt’ voorstel: “Zègt mer tigge dien spiccialist det ie mien rioolrat èfkes maag liejnen… Gratis.”

Voor alle begrip: “Als de pijpen passen, past nog niet de hele Bermuda…!”

(Harrie Beks – Hamont, zaterdag 16.04.22)