Hyacinth

Ik was helemaal vergeten dat hier in Frankijk waar ik nu al weer meer dan een week ben, een ander soort irritatie  op mij neerkomt, dan in het lieve Hamont. In Alba waar we, mijn vriend en ik, zondag op de markt waren woont namelijk een zuivere Hyacinth. Hyacinth van de Engelse comedyserie. In de serie heeft ze een man, Richard, en ze wil alleen maar deftig zijn en gerespecteerd worden. Iedereen is bang van haar en loopt gillend weg als ze haar zien. Die Hyacinth dus stond een jaar of twee geleden opeens op zondag op ons favoriete terras in Alba, na de markt. ‘O, zijn jullie ook Nederlanders’, gilde ze naar ons toen ze ons had horen praten. ‘Ik ook, mijn man en ik.’ En ze trok een gelaten mannetje aan een arm achter zich aan en plofte ongevraagd bij ons tafeltje neer. Het was helemaal Hyacinth Bucket van ‘De Schone Schijn’. Het was haar ten voeten uit. ‘Oh, wat leuk, wonen jullie hier?’ Wij keken zuinig en gaven geen antwoord, kregen we trouwens ook geen kans voor. ‘Wij wonen daar aan de overkant van het pleintje’, vervolgde ze en rukte aan haar man zijn arm om dat -wij- kracht bij te zetten, ‘in een soort klein kasteel, maar net niet groot genoeg om onze zoon op vakantie te laten komen. Dan moeten we zelf  terug naar Nederland, zo’n klein kastéél is het maar.’ Wij deden vaag: ‘Wij wonen aan de andere kant van de berg, richting Villeneuve’; zeiden we uiteindelijk toen ze maar aandrong. Intussen stond haar man wezenloos bij ons tafeltje en zei geen woord. ‘O, jullie in Villeneuve hebben op woensdag jullie wekelijkse marktdag toch? Zal ik daar naar toe komen en jullie treffen dan kunnen we nader kennismaken. Het is hier nu te vol. Bij welk cafeetje zitten jullie daar altijd?’ Om er van af te zijn zei ik: ’je ziet ons wel, er zijn maar twee cafeetjes op de markt.’ Gillend van vreugde liep ze weg, haar treurige man die een boodschappennetje met enkele sombere preien met zich meedroeg met zich meeslepend. ‘O ja, ik ben Margreet,’ gilde ze nog van verre.

De woensdag daarop zag ik haar vanuit ons vaste plekje op het terrasje al van verre staan. Ze droeg een sjieke witte hoed, een groene gebloemde jurk en een enorme groen met witte tas. Ze bevond zich tussen de viskraam en de groentes. Haar man sloop achter haar aan tussen de vissen en wortelen door.  Het was heel druk, de mensen liepen tussen de kraampjes en terrasjes door en iedereen wrong zich een weg in de massa. Ze zag ons niet. Ik deed ook geen moeite haar te roepen. Toch kwam ze gestadig dichterbij. Toen ze zo dichtbij was dat ze me makkelijk in de massa had kunnen zien zitten zag ik dat ze flink transpireerde en dat haar ogen als glinsterende berenoogjes wanhopig in het rond zochten. Ze was helemaal opgemaakt. Onder haar crème en poeder was ze knalrood en ze droeg opzichtige gouden oorbellen en witte handschoenen. Ze was gekleed voor een galadiner en wij allemaal voor een uurtje op de markt. Ik deed niks en zij zag niks. Later zag ik haar nog in de buurt van een ander caféterras nog steeds met dezelfde man achter haar aan. Hij droeg nu wel de tas. Twee weken later zagen we haar op zondag weer na de markt op het terras in Alba. Ze waren al aan het weggaan en wij kwamen net aan. ’We hebben nog geen kennis kunnen maken’, zei ze gejaagd. ’Zal ik woensdag naar Villeneuve komen. Vorige keer hebben we elkaar gemist.’ ‘Nee, doe dat maar niet,’ zei ik, ’ik ga ook niet iedere week.’ 

Toen ben ik voor de zekerheid een paar zondagen niet in Alba op het terrasje gaan zitten, tot ik zeker wist dat ze er niet meer waren. Hun zoon het kasteeltje weer had ingenomen zogezegd. Maar dit jaar zag ik ze afgelopen zondag weer voor het eerst. Het was loeidruk en loeiheet. Ik zag haar al weer op me afkoersen. Maar toen gebeurde het omgekeerde: haar man pakte haar bij de arm en trok haar redelijk hardhandig terug, zei iets in haar oor en op slag veranderde haar houding. Maar ze kon toch haar mond niet houden en keek me triomfantelijk aan: ‘Ik krijg nieuwe gordijnen, als ik woensdag thuisblijf.‘ Hij moet echt radeloos geweest zijn.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Reageren? Graag!  Dat kan via mail guus.van.winkel@pandora.be