Pillen

Mijn oude hond Simo van 13 en een half jaar is aan de pil. Dat wil zeggen, ik geef hem pijnstillers/ontstekingsremmers (vanaf nu PO genoemd) voor zijn opkomende artrose en wat hij nog meer heeft aan ouderdomskwaaltjes. Toen ik hier naar Frankrijk ging had ik voor de zekerheid een voorraadje meegenomen en ik zie dat hij ze nodig heeft ook. Dus ik geef hem er iedere dag een ¾ pil als onderhoudsdosis. Pfff wat een inleiding. Maar dat geven, man, dat is niet makkelijk. Hij vindt ze vies, die PO-tjes. In het begin gaf ik ze hem, hield ze voor zijn neus en zei, kijk Simo, lekker koekje, pak maar. Niks lekker koekje. Hij weigerde. Heb je ooit een hond zien weigeren? Een meewarig hooghartige blik naar jou en dan rustig de kop afwenden. Dus ik draaide dat ding in een stukje kaas (jonge, keurmerk). Nee, hij wilde niet. Een list was nodig. Eerst gaf ik hem een blanco stukje kaas en op hoge toon, maar hard, want hij is ook flink doof aan het worden: Kijk Simo, Kaasje!! Dat nam hij genadiglijk aan. Dat was het oefenkaasje. Toen ging de pil in het volgende kaasje. Hij nam het kaasje, maar spuugde de pil uit. Tot driemaal toe. Uiteindelijk, toen we de pil murw gebeukt hadden in het kaasje, vrat hij de hele handel op. 20 minuten was ik er mee bezig. Volgende dag weigerde hij de kaas. Ook het aanmoedigingsstukje. Ik werd redelijk wanhopig. Intussen had ik mijn Nederlandse bovenbuurman over deze pilbeproeving verteld en hij zei: “O, mijn hond heeft ook iedere dag een pil, tegen allergie, ik houd z’n bek open en stop de pil erin, doe de bek dicht, net zo lang tot hij geslikt heeft.’ Oké, de methode bek open pil erin. Maar dat werkte niet bij mijn hond. Bek deed hij niet open, dus ook niet pil erin. Tijd voor de worst. Schijfje worst (Franse stinkworst met velletje). Eerst aanmoedigingsschijfje, ook als voorbeeldfunctie aan Marie, mijn kleine hond van 7 jaar die zich heeft opgeworpen als mantelzorger voor de oude hond. Heel bewust hoor. Dit doet ze al sinds ze weet dat hij niet veel meer hoort en niet meer zo goed ‘kan’ en dus heeft ze de zorgen en taken van de hoofdhond overgenomen. Taken als : blaffen naar nare mensen, een enkel uitvalshapje naar een enkel die wederrechtelijk ons erf op loopt. Een grrr!!! tegen een in de verte langslopende jogger. Woedend geblaf tegen een auto (eenmaal daags) die in de rivierbedding de maximum snelheid overschrijdt. Een hond heeft het druk. Maar goed, als Marie het worstje heeft aangenomen en hij ook, krijgt hij daarna het worstje waarin het PO pilletje zit ingeklemd. Twee dagen is dat goed gegaan. Toen weigerde hij ook het worstje. Er volgden pate, boerenpate, vervolgens na twee dagen ganzeleverpate, hup, pilletje weer op de grond, terwijl Marie, haar mantelzorgkopje meelevend schuddend, toekeek. Koude knakworstjes volgden. Pakje gekocht. Hij bekéék ze nog niet. Zelfs niet het aanmoedigingsstukje. List nr.4 of 5: Kleine stukjes pil door het voer waardoor lekkere hondenpate zat geroerd. At alles, behalve toen ik de bak na afloop microscopisch onderzocht, er nog fragmenten PO in zaten. Bijna gaf ik het op. Waarom kunnen die K fabrikanten die dure K pillen niet lekkerder maken voor een beest?!! Ik was best wanhopig hoor. En ik wil niet dat hij pijn heeft. Oké, een helder ogenblik: de Yoghurtmethode. Pilletje fijn wrijven tussen twee lepels, poeder in schaaltje, Griekse yoghurt van een goed merk erin; lepel suiker erbij en alles helemaal en lang dooreen roeren. Ik zette het daarna voor hem neer en hij bukte zich welwillend naar het schaaltje en ja hoor: Hij at het, hij eet het! Ik had het zélf nog wel gelust. Ha, de slag is gewonnen. Zijn en mijn beloning zijn groot. Wanneer de PO eenmaal is ingedaald en ik met hen allebei ga wandelen, zie ik zijn vrolijke staart, terwijl daar eerst een moeizaam sjokkende hond voortging. Marie tipt onderweg haar snuitje af en toe geruststellend tegen zijn snuit en port hem aan haar te volgen. En soms meen ik, nee ik weet zeker dat ze me af en toe een typische mantelzorgknipoog geeft. 

Reageren? Graag!  Dat kan via mail [email protected]