Muskusboktor

Van de bijna tachtig boktorrensoorten die Nederland kent, zij er maar een paar schadelijk in gebouwen. En het kevertje dat de meeste schade veroorzaakt, de bonte knaagkever, is niet eens een boktor.

Je ziet de Muskusboktor (Aromia moschata) het meest in gebieden met wilgen, vooral op boomstammen waar ze overdag zonnen.

In Nederland en België is deze tot 3 tot 4 centimeter lange boktor niet overal meer algemeen en plaatselijk zeldzaam. 

De voornaamste reden van de achteruitgang van deze soort is verdroging, waardoor er minder wilgen groeien waar de kever op leeft.

Op de foto zie je een mannetje, gefotografeerd aan het Ringselven in Budel-Dorplein en heeft een metallic koperachtige blauwgroene kleur.

De sprieten van het mannetje zijn langer dan het lijf, bij het vrouwtje zijn de sprieten evenlang als het lijf. 

Aan deze vorm van sprieten hebben de boktorren hun naam te danken, men ziet er wel de hoorns van een bok in.

Hij is overdag actief en voed zich met nectar en bloemen in bossen.

Vrouwelijke boktorren leggen hun eieren in het hout van levende wilgen. 

De uitgekomen larven leven en ontwikkelen zich tot drie jaar lang in het hout, waarna ze in het voorjaar verpoppen.

Muskusboktorren danken hun naam aan de muskusachtige geur die ze afgeven wanneer ze worden bedreigd.

Heeft u ook een mooie landschaps of natuurfoto van of over Cranendonck? Mail deze gerust naar [email protected] met vermelding van de locatie, en mogelijk wordt het geplaatst.

Foto en tekst Jan de Bruijn.