Almachtige onmacht

Donderdagavond, 8 september 2022, even over 10. Mijn vrouw zat rustig tv te kijken. Ik las mijn laatste e-mails. Buiten gutsten regenvlagen, bulderden winden, roffelden donders, flitsten bliksems in het duister. Plots een enorme slag! Even klaarde een felle witte schicht het zwarte donker. Donder en bliksem vielen samen. Met het licht viel ook ieder elektrisch toestel uit. Even bleef het pikkedonker en bevreemdend stil…

Op de tast zocht ik langs deuren, kasten en andere obstakels ‘naar de pillamp’ op het nachtkastje naast ons echtelijk bed. Voor ik dat hebbeding in mijn handen had duwde ik nog eerst ‘onze huwelijkskaars’ omver. Symbolisch, zoek ’t elders… De hele buurt uit de Toomstraat en (een stuk) Mulk zwolg in het duister. Raar genoeg bleef de straatverlichting zijn wazige gloor strooien. Samen, Rosette en ik, controleerden we, de zaklamp in aanslag, verschillende stopcontacten en aangesloten elektrische apparaten. Oef, geen defecten! Bij verschillende buren floepte ondertussen het licht weer aan. Ergens in de buurt meldde zich de brandweer. We openden onzeker onze pas vernieuwde elektrische verdeelkast. “Wa zuken we eigeluk,” vroeg ik me af, onwezenlijk starend naar al die knopjes en schakelaartjes. “Nogal wiedes”, antwoordde mijn vrouw. “Unne kapotte plon, unne gespronge stop of een of aander versleten zekering.” Wij, ‘elektrische leken’, zagen echter geen gebreken. Alleen, naast alle naar-boven-wijzende schakelaartjes, wees er één naar onder. Warre, onze vierde kleinzoon, kwam ons ter hulp. Onmiddellijk stelde hij de andere stand van de grotere aardlekschakelaar vast: “Dien is dor den bliksem aafgesprongen. Trug no boven douwen en alles zit wèr in de sjakosch…!”  Twijfelend duwde ik het hendeltje in zijn ‘gewenste’ stand. Met succes! Alleen internet sputterde nog enkele uren tegen in ‘de wijkkabien’ op de Mulk.

Bij al dat natuurgeweld (onweders, droogtes, waterbommen, windhozen, ijs- en hitteperiodes, enz…) voelt de mens zich nog ‘s klein, hulpe- tot weerloos… Hij kan – bij voorbeeld – zelfs geen slikje ontzilten. … En dan te bedenken dat een, de mens, in 1969 op de maan landde, wandelde en er behouden van terugkeerde… Dat de mens leerde het leven verlengen, ja, zelfs leven kopiëren, genetisch dan toch… Dat hij ziektes bedwong, tegen ieder kwaaltje een medicijntje ontwikkelde… Dat hij dacht van wolken geluk te kunnen plukken… Dat hij uiteindelijk hoopt op God gelijke onsterfelijkheid… Van God los dus… Maar dat hij toch nog het loodje legt bij een virus, a la Corona-Covid-19 in omicron en aanverwanten! 

Tot wat leidt megalomanie? Tot de val? Onze almacht wordt gereduceerd tot onmacht! Dus, geen beter synoniem voor mensheid als… mensdom…

(Harrie Beks – Hamont, zondag 02.10.22)