De verdwenen mijter 

(een Sinterklaasvervolgverhaal in twee delen)

Deel 1

Een ander heikel punt waar Sint mee zit: zijn mijter! Nergens kan hij zijn karakteristieke, gezegende hoofddeksel vinden. Zijn uniek, heilig ornament is foetsie! Heilig? Sommige snoodaards vergelijken zijn hoed, muts of klak, zijn hoofddeksel dus, met een omgekeerde kolenkit. Het prakkiseren kortte zijn slaap en zijn gemoedsrust …

Die slapeloosheid en onrust werkten bij de stokoude heilige in op zijn concentratie. ’s Nachts sliep hij niet, overdag zakte hij weg in tukjes. Plaats, duur en tijd waren niet te bepalen. Hij schoot dan telkens verrast en beschaamd wakker. Alle Zwarte Pieten maakten zich zorgen: de  aardse tocht kwam eraan. Ze zochten zich krankjorum naar die verdomde mijter. Alle kasten,  alle hemelhoekjes, alle verloren hemelse voorwerpen, speelgoed- en snoepmagazijnen werden overhoop gehaald. Zelfs het bed van de Goedheiligman kreeg de speurtocht te verduren. Daar vonden ze wel een aantal slaapmutsen en -kalotjes, slaappillen, knuffels maar nergens zijn mijter! Ten einde raad werd de hulp ingeroepen van de heilige Antonius en van de heilige Rita, respectievelijk patroon en patrones van de verloren voorwerpen en van de uitzichtloze zaken. Maar ook die twee brachten geen soelaas, ondanks hun gespecialiseerde interventies. Hulp vragen aan Zwarte Piet Tharsus, de hemelse coupeur, meester-kleermaker, voor een nieuwe op-maat-gesneden mijter was ook zinloos. De arme stakker stak stijf met zijn beide armen in het gips. Een restantje aan het Belgisch kampioenschap fierljeppen in Hamont. Ten slotte riep Sinterklaas al zijn Pieten bij elkaar met de opdracht: “Zoek vandaag en morgen op aarde, in Vlaanderen, èèn mijter en breng die overmorgen mee. Eèn! Misschien zit er ergens mijn persoonlijke mitra wel bij…”

Twee dagen later stonden alle Zwarte Pieters, fier als gieters, met een mijter voorzichtig in hun handen voor Sinterklaas. De bisschoppelijke hoofddeksels werden gekeurd door een schare strenge juryleden van heilige bisschoppen en abten. Alleen de bisschoppelijke hoofddeksels passeerden de selectie. Mijters van abten vielen al onmiddellijk af. De schifting was streng. Deze mijter was te klein en die zakte Nicolaas tot over een zijn oren en ogen… Tja, de Kindervriend was al decennia lang zo goed als stekeblind en potdoof, ondanks thermopane brillenglazen en twee knoerten van otofonen (gehoorapparaten), verscholen in zijn weelderige, witte baard… Een volgende mijter was tot op de naad versleten. Nog een andere zakte nog schever op Sints kop als de toren van Pisa op… Pisa. Ook benaderde geen enkele kleur het authentieke bisschoppelijke paars. Alleen één mijter voldeed bijna aan alle eisen. Maar de Heilige Kindervriend grommelde: “Mère supérieure, er ontbreekt hier van alles aan: madre de dio, twee linten achteraan, geborduurde goudkleurige biezen en vooral het schitterende kruis in bladgoud midden op het voorste deel van de mijter.”

Over 14 dagen volgt deel 2, het einde van dit Sinterklaasvervolgverhaal,in ons aller HAC.

(Harrie Beks – Hamont, zaterdag 12.11.22) 

Dog in the clothes from the Dutch Sinterklaas