“We doen dit werk voor de mensen van Maarheeze”

In het zaaltje naast de Sint-Gertrudiskerk wordt nog het Agnus Dei en het Sanctus van de mis van Haller gerepeteerd door het dameskoor. Ook Ria zingt mee en is tevens secretaris. Om drie uur gaat iedereen naar huis, behalve Ria. Zij schenkt een kopje koffie in. Haar man Henk arriveert, want het echtpaar gaat HAC Weekblad vertellen over allerlei zaken die achter de schermen gebeuren in de parochie, en waar zij bij betrokken zijn.

Tekst en beeld Evert Meijs 

Op het aanrecht staan nog enkele appelflappen van een gouden bruidspaar dat vanmiddag trakteert. De lekkernij van bladerdeeg wordt op een schoteltje naast de koffie gezet en Ria zegt: “We willen niet op de voorgrond. Dus geen geen foto’s.” Henk knikt instemmend. “Wij hebben een tuinploeg van acht man.” zo begint hij zijn uitleg. “Een geweldige ploeg waarbinnen het prettig samenwerken is. Af en toe brengen parochianen taart voor ons. Geweldig, hè!” De ploeg onderhoudt alle groen, waaronder ook de beide begraafplaatsen. Ze werken elke week ’n ochtend van negen tot twaalf en drinken om half elf koffie. De vrijwilligers zijn ook inzetbaar voor loodgieterswerk en andere werkzaamheden. Een goed teken dat er zelfs nog enkele personen op de wachtlijst staan om mee te mogen draaien in de tuingroep.

Geen sollicitatieplicht
Henk is als hoofdtuinman naast kerkhofbeheerder ook de grafdelver. Samen met een collega doet hij dit werk al jaren, vanuit het Gilde van St.-Joris – St.-Barbara. “Als Gilde doen wij de graven.” zegt Henk. “Voor dit werk staan er op de achtergrond gildebroeders stand-by in geval van nood.” Henk leert dit eervolle werk van zijn voorganger Frans Groenendaal. Ook de administratie van de begraafplaatsen wordt door hem bijgehouden. Op de vraag hoe het zo gekomen is, zegt Henk: “Ik heb 39 jaar in ploegendienst gewerkt en had daardoor overdag wel wat tijd. Ik heb ook altijd gewerkt in mijn vrijetijd. Toen ik stopte bij Philips, ging ik vrijwilligerswerk doen in de tuin, zodat de sollicitatieplicht verviel. Maar toen deed ik hier al jaren het schilderwerk en de technische zaken. Zo’n dertig jaar werk ik inmiddels voor de kerk.” 

Ria maakt deel uit van het dameskoor. De voorzitter van het kerkbestuur komt vragen of ze daarnaast ook alle huishoudelijke werkzaamheden zou willen doen op de pastorie. “Dat vond ik geen goed idee en vervolgens vroeg hij of ik in het kerkbestuur zitting wilde nemen. Dat heb ik gedaan. Dat was in 1997.” In 2013 is een aantal parochies samengegaan en voor het kerkbestuur komt in Maarheeze een kerkcommissie in de plaats. “Ik wil me inzetten voor de mensen van Maarheeze.” zegt ze. Tot op heden maakt Ria nog steeds deel uit van de commissie en doet de administratie. “Het belangrijkste is het contact met de mensen. Daar doe ik het vooral voor.” 

De kerkadministratie neemt voor Ria twee dagdelen per week in beslag. In die tijd beantwoordt ze de telefoon, e-mailt en onderhoudt de contacten met de koster en de acolieten. Ook de doop- trouw- en overlijdensgegevens houdt ze bij. Ze zorgt voor een naamkruisje bij een uitvaart, benadert het koor en de acolieten en spreekt met de verschillende begrafenisondernemers. Kortom: Ria is samen met collega Elly het aanspreekpunt voor de Gertrudisparochie.

Veertig jaar en zesendertig jaar koorlid
Dan spreekt Ria over de lectorengroep. “Dat is ook een hele fijne groep van acht personen. De ene week doet de pastoor de mis en de andere week doen de lectoren de woord- en communiedienst. Eens in de drie maanden zitten we bijeen en maken een rooster.” Kerkelijke huwelijken vinden nauwelijks nog plaats en het aantal uitvaarten wordt steeds minder. 

Henk is al ruim veertig jaar lid van het kerkkoor en maakt ook deel uit van het bestuur. “Ik ben eerste tenor en we zingen drie zondagen van de maand de hoogmis. Voor het Ceciliafeest en met Kerstmis zingen we samen met het dameskoor, waarvan Ria al sinds 1986 lid is.” En of dat nog niet alles is, doet Henk ook nog allerlei klusjes in de kerk en in de beide torens. Als hij bij de klokken of het uurwerk moet zijn, kruipt hij, sluipt hij en klimt hij via trappen, ladders en zolders naar grote hoogte. 

Het is bijzonder, hoe positief het echtpaar Van der Palen spreekt over de parochie en over de werkzaamheden die ze verrichten om alles zo soepel mogelijk te laten functioneren. “We willen niet op de voorgrond maar willen wel extra onderstrepen dat het allemaal zo gesmeerd loopt. Dát vinden we juist belangrijk.”