Rorate

December, de aangenaamste ondanks de nakende winter! Avonden vallen al voor vijf uur. Het contrast – buiten kilte warmte binnen – overvalt me in canapédutjes. De Goedheiligman verwent. Adventskransen kondigen een baby aan. Op hoeken en pleinen verschijnen stalletjes. Door de winkelstraten galmen flarden Sinterklaas- of  kerstliedjes…   

Vooral aan ‘Rorate’, een gregoriaans lied uit de adventsliturgie, brengt over mij een zalige rust. Zo ook gisterenavond. De houtstoof ronkte: “Gezellig, ieder in zien eige kuulken bi mekoar.” Geluk? Meer hoeft dat gelukkig niet te zijn bij het samen verouderen. Rosette in haar, ik in mijn zetel. Zij met haar borreltje, ik met mijn biertje. Zij met de afstandsbediening, ik met een boek of aan de laptop. Zij houdt van ‘Thuis’ en van praatprogramma’s. Ze valt erbij in slaap. Ik kijk graag naar sport in het algemeen, naar een ‘veldritje’ of naar een  ‘matchke’ in het bijzonder. Maar in deze eindeloze WK voetbaldagen stoort me het surplus aan opgefokte, verwaande, verwende voetballertjes. De oeverloze analyses achteraf irriteren me nog meer. Erg toch: dat praten zonder iets te zeggen…?! Dan vlucht ik in allerijl graag naar een kwisje of naar een natuurprogramma, zelfs naar ‘Plattelandstv’.

Ver weg hoorde ik gisteren op tv een uit het noorden gewaaide wijsneus nog iets bazelen over elf transgenders op het veld. Ik vond gensters bij Willem Elsschot. Tot de beeldbuis me uit zijn ‘Verzameld Werk’ rukte. Diepe, harmonieuze monnikenstemmen vulden zingend de kamer: ‘Rorate, caeli desuper, et nubes pluant justum….’ (‘Dauwt hemelen uit de hoge en mogen de wolken rechtvaardig regenen…’) Abrupt katapulteerde me niet zozeer de tekst maar de gregoriaanse melodie me naar de zestigerjaren van de vorige eeuw. Slierten studententijd sluierden op uit het internaat bij de paters op Kattenbos (Lommel)… 

Bij dit jeugdsentiment denken jongere lezers misschien: “Sèg ‘s, awen, bo komde gi nog mei aaf den daag van vandaag, de joaren sèèstig. Willie zien van nou en van Tomorrowland!” 

Toch brengt juist dit adventslied gemoedsrust, althans bij mij. Na zovele jaren roept dit nostalgisch jeugdsentiment dubbele gevoelens op. Enerzijds: examenkoorts, nervositeit, stress, twijfels, slaaptekort en zo. Anderzijds: rust, vertrouwen, evenwicht, de adventskrans met het dansende schaduwspel van licht en donker, het verlangen naar vakantie, naar de kerstsfeer, naar cocoonen in de warme gezellige geborgenheid thuis, naar zo’n ouderwetse  worstenbrood van bladerdeeg met of zonder mayonaise…

Even ‘googelen’ – ’t lijkt wel ‘goochelen’ – en ‘Rorate’ glijdt uit de boxen. Rondom mij spint zich een rag van zaligheid, ook nu nog. Misschien moet ik toch eens bij de psychiater op de sofa voor een HPS-toets. Hypersensitiviteit, gebrek of gave? 

December een heerlijke maand. Rorate, dauwt…

(Harrie Beks – Hamont, zondag 11.12.22)