Kerstcadeautje

We reden op de snelweg ergens tussen Hasselt en Brussel. Het was vorige week en nog steenkoud. Er lag een dun sneeuwlaagje. Gelukkig had de gemeente Hamont de Mulk al ontwormd om in hondentermen te blijven. We reden namelijk op de tomtom naar Dilbeek waar ik een nieuwe hond ging afhalen. De rest van België was trouwens ook zeer goed berijdbaar. Opeens werden we gesneden door iemand die ons rechts inhaalde. Hij reed zeker 170 met zo’n enge Porsche of zoiets. Even later reden we onder zo’n dwars over de weg hangend tekstverkeersaanwijzingenbord door, waar zoiets op staat als ‘ongeval op 6 km, weest voorzichtig’ of zo. Ik hoop altijd dat er staat: ‘we hebben die lul van daarnet opgeschreven, dahag’. Dat kan ik dan nog net lezen voordat we eronder door rijden, maar dat gebeurt natuurlijk nooit. Zou toch een fantastische genoegdoening zijn. Ik had voor Marie een kameraadje besteld uit het asiel, van een Belgische stichting die in Brussel zetelt en haar honden overal uit Europa vandaan haalt. Deze kwamen uit Rusland. We waren met 32 hondenafhalers die een voor een hun hond uit het busje mochten plukken. Eerlijk gezegd deden dat de begeleiders en de organisatie die breed aanwezig was. Goede organisatie. Omdat ik al zo oud ben en de hond zo jong had ik tijdens het intakegesprek moeten beloven voordat ik hem kreeg, dat ik iemand had, liefst een familielid die voor hem zou zorgen als ik dat niet meer zou kunnen. Dat had ik beloofd. Per app waren we al een week van te voren op de hoogte gehouden. Vooral over waar de honden nu waren, waar ze precies vandaan kwamen, wat me moesten doen en laten en kopen. Mijn hond was een plaatje, een plààtje! Ik was op slag verliefd. We namen hem mee in de auto naar huis uiteraard. Hij gaf geen kik in de auto. Na de rit liep hij keurig mee naar de achterdeur en stelde zich beleefd op. Marie moest er niks van hebben en gromde naar hem. Inmiddels gedoogt ze hem, maar niet meer dan dat. De liefde moet nog komen. De hond is helemaal zindelijk en loopt fantastisch aan de lijn. Wel heeft het plaatje op de tweede dag een boek gemold, Façade, van Esther Verhoef. Hij houdt wel van een goede thriller. Ook produceerde hij een fantasierandje aan een van mijn sportschoenen die in de bijkeuken op de onderste plank stonden. Op de vierde dag sloopte het plaatje een oude leren bank in de eetkamer, een van Marie haar favoriete banken. Op zijn tweede dag kwamen er wat familieleden op bezoek om de hond te bezichtigen. Het plaatje gedroeg zich voorbeeldig. Hij hing nog net niet hun jassen weg. Hij blafte niet, gromde niet, kwispelde beleefd en liet zich gewillig aaien. Hij keek prachtig uit zijn ogen. Hij nam ogenblikkelijk iedereen voor zich in. (Toen had hij nog niks gemold.) Waarschijnlijk heeft hij eerst een paar dagen rond gekeken op de manier zoals ik eens, lang geleden een oude bridger tijdens een toernooi zag kijken. Hij was een zeer gewiekste speler. Hij kwam de toernooizaal binnen, ergens in Brabant en keek verrast om zich heen en riep verlekkerd uit: ‘Wat staan de tafeltjes hier fijn dicht op elkaar!’ Zo heeft de nieuwe hond natuurlijk ook eerst de kat uit de boom gekeken. Als ik hem nu zijn sloperijen zie doen dan waarschuw ik kort en krachtig met NEE! En dan luistert hij en stopt ermee. 

Luisteren doet hij ook wel, als hij maar begrijpt wat de bedoeling is. Of misschien denkt hij nu dat hij NEE heet. Maar nee, zijn naam is Dimo, dat betekent kerstcadeautje in het Russisch. ‘Tégen je kerstcadeautje,’ gromt Marie. 

Reageren? Graag! Dat kan via guus.van.winkel@pandora.be