Voornemens 2023

Een mooi jaar gewenst iedereen. Was ik de vorige keer vergeten. Maar hier is dan mijn wens voor u, ja voor mezelf ook trouwens, want ik kan ook wel een goed jaar gebruiken. Ik heb trouwens in mijn laatste column vorig jaar tegen u gelogen. Ik zei namelijk dat de naam van mijn nieuwe hond Dimo in het Russisch kerstgeschenk betekende. (Het is een Russische hond). Dat is niet zo, bij mijn weten. Ik heb hem Dimo genoemd omdat dat het koosnaampje is voor Dmitri Hvorostovsky, een Russische operazanger, een bariton, waar ik helemaal weg van ben. Hij is helaas op 55-jarige leeftijd overleden. Zo, nu weet u het. Hij overleed op 22 november 2017, toevallig een van mijn ouwe trouwdagen. Ik was er helemaal kapot van. Maar gelukkig zingt hij op mijn cd’s en op You Tube prachtig verder. Zoek hem maar eens op. Het is nog een mooie man ook. Behalve veel Verdi vertolkingen is hij ook speciaal goed in zowel de krachtige als de gevoelige Russische volksliederen, helaas geen aanbeveling in deze tijd maar ook Italiaanse liederen en Franse chansons (oa. Doucement, doucement) zingt hij weergaloos. Oké, een van mijn goede voornemens is dus zo min mogelijk liegen. Ja helemaal niet meer liegen gaat natuurlijk niet. Er moet ooit gelogen worden, al is het maar uit liefdadigheid. Mijn tweede goede voornemen is dat ik zo min mogelijk voor me uit schuif. Vroeger stelde ik alles uit, alles, soms zelfs zo lang dat het niet meer hoefde, dat was wel fijn natuurlijk, maar al die tijd liep ik er dan tegen aan te hikken en dat is ook geen prettig gevoel. Zo heb ik vanmorgen twee rekeningen betaald, hele erge, echt hele verschrikkelijke. Dat zijn natuurlijk dingen die ooit moeten gebeuren. Vroeger, nog slechts enkele dagen geleden, zou ik mijzelf dan beloond hebben met een roseetje maar helaas…. Mag niet meer van mezelf. Ook al weer zo’n rampzalig voornemen: geen tussendoorse beloningen meer. Het leven wordt zo wel erg zuur. Ik hoop dat ik dit voornemen snel vergeet. Je kunt ze namelijk ook vergeten, goede voornemens, dat is het fijne ervan; je hoeft ze niet te onthouden. Kijk, als je er dan een vergeet kun je er niks aan doen. Ik heb er dit jaar 3 gemaakt, waarmee ik naar eigen inzicht mag schuiven. Leugens, daar zit bijvoorbeeld een flinke marge op. Kleine leugentjes mogen al weer na een dag of drie. Tot zo lang blijf ik binnen en daarna lieg ik er weer vrolijk op los. Zelfs tijdens de duur van dit stukje tikken, beginnen de voornemens al in sterkte af te nemen. Dat is frappant, dat zie je niet veel. Het is namelijk ook tegennatuurlijk, jezelf en u een mooi jaar wensen en dan allerlei nare dingen moeten doen van jezelf, dat klopt gewoon niet.  Ja, die rekeningen zijn nou betaald, daar is niks meer aan te doen, maar een klein leugentje zou ik over een dag of zo al weer los kunnen laten. U merkt het, ik ben mezelf naar een roseetje toe aan het praten, dat hebt u vast ook in de gaten. Zo doe je dat dus. Maar, ik kan natuurlijk niet straffeloos te veel rosé drinken, ooit krijg je daarvoor de rekening gepresenteerd; vandaar dus deze inkrimping, al is het maar voor mijn levertje. Mijn zusje bijvoorbeeld laat ieder jaar foto’s maken van haar spullen, longen en zo, een gezondheidscontrole, heel verstandig. Ik laat nooit longfoto’s maken, bang dat mijn lever er ook op zal staan. Die mij verwijtend en grijsbruin in de ogen staart…. Brrr. 

Even iets vrolijks: met de nieuwe hond gaat het fantastisch, hij en Marie zijn inmiddels aardig bevriend geraakt. Ze geven elkaar ’s morgens een korte knuffel. Heel fijn. Ben ik blij om. Zo, en nu ga ik de kerstboom opruimen, pffff… maar, er lonkt een kleine beloning 😊 

Reageren? Graag! Dat kan via guus.van.winkel@pandora.be