Horeca

Nadat ik ruim 3 maanden in Frankrijk ben geweest en daarna nu al weer bijna 4 weken hier ben, heb ik een goede en reële kijk op de horeca op al die plaatsen gekregen. En dus ook de verschillen tussen de horecabeleving in Frankrijk en die in België en Nederland. Over het algemeen eet ik best wel vaak buiten de deur, zeker in Frankrijk. Hier wat minder dikwijls. In Frankrijk is de bediening ronduit slecht, op het belachelijke af. Er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen zoals op ons favoriete terras in Alba en het restaurantje in Valvignères, maar dat zijn dan ook echt uitzonderingen. Bij ons in Villeneuve hebben we midden op een groot plein, midden in het stadje één groot terras, waar je tegen 12 uur ook kunt eten. Petit déjeuner heet dat daar. Er is slechts één ober voor het hele terras en het hele restaurant. Een vrouw in dit geval, een enorme vrouw trouwens maar dat heeft er verder niks mee te maken. Als ze ziet dat er nieuwe mensen neerstrijken aan een tafeltje dat meestal smerig is van de vorige koffie of wat anders, vertikt ze het om aan te komen lopen om op te nemen wat we willen drinken en eventueel een lapje mee te nemen om de tafel af te vegen. Niks. Na 10 minuten ga ik dan naar binnen en vraag bij de bar, waar iemand staat te niksen of ik een nat doekje kan krijgen en of er iemand op kan komen nemen. Alsof ik om een levende olifant gevraagd heb zo kijken ze me aan. Zuchtend grijpt ze onder een gore barplaat, haalt een in elkaar gefrommeld doekje tevoorschijn en gooit dat in de spoelbak waar ook de bierglazen gereinigd (?) worden en kwakt dat op de bar voor mij. Dan draait ze zich naar de terrasbediende die lustig staat te kletsen met iemand, krijst haar naam en wijst met haar hoofd naar mij. Vijf minuten later komt ze aangesloft. ‘Ouiiiii….?’ Soms is het nog veel erger, dit was maar een voorbeeld. Op het eind van de vakantie ging het daar trouwens een stuk soepeler want toen waren we van toeristen opgeschaald naar vaste patiënten. We waren ook eens ergens waar bij onze binnenkomst een ober snel door een andere deur in het privégedeelte verdween. Een ander, weer ergens anders hield zich langdurig schuil achter een zuil midden in de zaak. Alles beter dan bedienen. Maar, er zijn natuurlijk uitzonderingen. Bij onze favoriete pizzeria, midden in het dorp is de bediening voortreffelijk. Maar op sommige plaatsen lijkt het alsof geld verdienen het laatste is waar ze aan denken. 

Toevallig was ik gister in Weert hierover met iemand aan het praten. ‘O‘, zei hij, ‘maar hier in Weert is het precies hetzelfde. Daar kun je uren zitten voordat je een ober ziet.’ Toen begonnen we natuurlijk op te scheppen over waar de bediening het slechtst was, in Weert of in Frankrijk. ‘O ja,’ zei ik, ‘vluchten de obers in Weert ook als ratten alle kanten uit, wanneer je binnenkomt? Dat doen ze namelijk in Frankrijk.’ ‘Nee hoor,’ zei hij, ‘hier is het veel erger. Hier blijven ze bewegingloos achter de bar staan en kijken je wel aan maar zien niks en doen niks, laat staan dat ze je bedienen. Dat is erger.’ Dat is trouwens een oude Franse techniek, die zijn oorsprong vond in de Pyreneën, weet ik. ‘Nou, bij ons, ‘ik weer, ‘zat er in een druk restaurant eens een jong obertje onder het laatste vrije tafeltje te telefoneren. En maar lachen, hij belde vast niet de hulplijn, zal wel het vriendinnetje geweest zijn. Bestelling opnemen, ho maar. Ze gooien ook te pas en te onpas hun deuren dicht. Opeens sluit een terras in het hoogseizoen op een mooie namiddag. Zomaar.’ ‘O, daar weten ze hier anders ook wel raad mee,’ zei hij uit Weert weer. ‘Er hoeft oma maar een scheet dwars te zitten of ze sluiten, wegens familieomstandigheden.’ Enfin, een hoop gedol, maar we zijn hier in België en trouwens ook in Nederland, misschien niet per se in Weert, dat weet ik niet, toch een stuk beter af, horecatechnisch gezien.  Toch is het overal de standaard : “Mijnheer, ik kom zo bij U.” En dan mag je van geluk spreken als dat ook echt gebeurt.   

Reageren? Graag! Dat kan via guus.van.winkel@pandora.be