Budel in de media

De afgelopen week stond Budel regelmatig in de spotlights bij de verkiezingsdebatten. Helaas alleen maar negatief. De overlast van asielzoekers loopt de spuigaten uit en de bewoners voelen zich onveilig. “Ik durf niet eens meer te fietsen in het buitengebied,” zei een medebewoner uit Budel bij Khalid en Sophie en andere programma’s. “Maar ik haal regelmatig shoarma en ben dus geen racist” zei hij verder.  Deze man maakt zich zorgen. 

Veel politici hebben gesproken met bezorgde dorpsgenoten en denken te weten hoe het precies zit. Helaas spreken ze zelden met de zwijgende minderheid waar ik toebehoor. Laat ik vooropstellen dat ik de problemen van overlast niet wil ontkennen want die zijn er. Ook ik heb zo mijn zorgen over de effecten van migratie.

Maar wat mij stoort is de eenzijdige berichtgeving in de pers.  Steeds worden bewoners van Budel voor de camera en microfoon gehaald die stevige teksten hebben en die “mooie en smakelijke”  televisie opleveren. Scorebordjournalistiek dus. Overigens laten diezelfde bewoners ook zichzelf verleiden om Budel op deze manier op de kaart te zetten. Zelden  wordt iemand voor de camera gehaald die een genuanceerd verhaal heeft. Zoals mijn verhaal. Ik woon al 72 jaar met veel genoegen in Budel. Nooit heb ik last gehad van asielzoekers en nooit is mijn fiets gestolen; om maar eens wat te noemen. Ik heb ook geen behoefte om een hesje aan te trekken van de buurtbeveiliging om te kunnen snuffelen in andermans tassen.  Daar hebben we de politie voor in dit land. Ik ben aardig tegen buitenlanders  en dan doen ze aardig terug. Ook voel ik me veilig in Budel. En fiets nog altijd met een goed gevoel in en rond Budel. Ik ben er trots op dat Budel al tientallen jaren mensen opvangt die gevlucht zijn. Terwijl veel andere gemeenten in Nederland smoesjes verzinnen om deze mensen niet te hoeven opvangen. Met bewondering luister ik naar de verhalen van een moedige vrouw die mij altijd geholpen heeft  om mijn huis schoon te houden en die gevlucht is uit  Azerbeidzjan met haar kinderen. Het doet me goed dat Budel zoveel Oekraïners weet op te vangen in de buurt van het sportpark.

Als je naar de ellende van Gaza, Oekraïne,Jemen etc. kijk dan is Budel een paradijs om in te wonen.  En ik voel me dan ook een gezegend mens om hier te kunnen en mogen wonen ondanks dat er ook problemen zijn. 

Door de eenzijdige berichtgeving over Budel in de pers de afgelopen jaren is het imago van het mooie Budel bezoedeld.  Wie wil hier eigenlijk nog wonen, werken, of een huis kopen zo hoor ik de rest van Nederland denken.  Het zal niet gemakkelijk zijn om middels het genuanceerde verhaal het slechte imago van Budel te doen kantelen. Ik heb een bescheiden poging gedaan. Tot slot. Ik eet nooit shoarma maar ik ben me ervan bewust dat ook ik vooroordelen heb. 

Wil Kuijpers