Spiegel

Ik heb heel lang een Jack Russell gehad. Ze is net 15 jaar geworden. Een Jack Russell is een klein, voornamelijk wit hondje. Dit kleine witte hondje, ze heette De Buit, was best wel slim. Maar ze had een totaal verkeerd idee van het begrip ‘spiegel’. Soms stond ze in mijn slaapkamer en zag ze zichzelf in mijn manshoge spiegel, vrouwshoge in dit geval. Ze keek dan met totaal onbegrip naar haar spiegelbeeld. Wie is dat, leek ze te denken, dat kleine nietige pishondje? Dat ben ik toch zeker niet. (Ze keek dan achter zich). Dat kan niet waar zijn, ik ben groot en sterk en machtig. Die spiegel klopt van geen kanten. Want ja, mijn hondje waande zich groot en sterk. Dat kwam omdat ze van puppy af aan samen leefde met mijn andere hond die haar opvoedde en die was middelgroot. Ze dacht dan niet anders dan dat zij ook zo was. Logisch, ze herkende zichzelf in haar medemakker. Zo kwam het dat ze in het bos, overigens met de beste bedoelingen op iedere, meestal grotere honden, afstormde. Ha, weer iemand als ik dacht ze dan, groot, sterk, ik dus. Nou nou, zei vaak de eigenaar van die honden, die is ook niet bang, die kleine. Op milde toon werd dit veelal uitgesproken. Het hondje vormde immers geen gevaar voor de eigen hond. Maar De Buit kwam wel eens van een koude kermis thuis. Leverde  haar zelfoverschatting haar een gevaarlijk knauw op. Af en toe liet ik haar thuis in mijn spiegel kijken. Je moet jezelf niet te groot wanen, lief Buitje, zei ik dan, kijk maar goed, je bent klein. Minachtend keek ze naar haar spiegelbeeld en liep verontwaardigd weg, neus in de lucht. Dat ben ik niet stond op haar hele lijfje geschreven. 

22 november is verkiezingsdag in Nederland. Dat is vandaag. Het is nog vroeg als ik dit stukje tik. Moet dadelijk meteen ingeleverd, dus er is nu nog niks bekend. Maar politici vergelijk ik soms met De Buit. Men waant zich, ieder voor zich, groot en machtig maar ze vergeten in de spiegel te kijken. Toch een beetje een kromme vergelijking, mijn Buitje met de politiek in Nederland, maar af en toe moet ik toch actueel zijn in mijn stukjes dus dan doe ik dit maar zo. Een paar weken terug hadden we het in Atelier Rosé ook over de politiek. Vind je dat nou geen moeilijke naam om uit te spreken, die van de VVD, zei ons aller Marja. Spreek het eens uit, jij Guus, hoe zeg je dat. Het was al even geleden dus ik moest het eerst even opzoeken. Yesilgöz was het. Wat een onmogelijk moeilijke naam vonden wij. Jesselguts, zei ik. We konden het maar niet onthouden. Tussen het schilderen door riep er daarna steeds iemand, hoe heette ze ook weer? Nee, dat ging hem niet worden, te moeilijk. Hoewel we haar zelf wel aardig vonden ogen. En dan die van D66, die, hoe heet die ook weer, die misdienaar? Jetten, rettekettetten. Ja, we hadden er al wat op natuurlijk toen we ons met de politiek bemoeiden. En dan is er nog de Kerstman, of eigenlijk Sinterklaas die ook wel de macht wil. Die zou ook best een spiegel kunnen gebruiken. Pieter Omweg niet, die heeft geen spiegel nodig, die kijkt er rats doorheen. Helemaal geen Jack Russell. Eerder een Buldog. En maar doorgaan. Tja Wilders is van richting veranderd, een hele slag gedraaid. Draaikont, windhond. Persoonlijk denk ik dat Jubelkutje de hoogste prijs gaat pakken. En dat is nog helemaal niet zo slecht een vrouw aan het roer. Samen met De Buit kan ze op de samenleving aanstormen, en lekkere knauwtjes uitdelen overal.  

Ik ben echt benieuwd, heel benieuwd, hoewel ik er helemaal niet veel om geef om politiek. Niet genoeg tenminste om de stempapieren aan te hebben gevraagd. Als deze krant uitkomt en bij u de bus ligt is de uitslag bekend. De kiezer heeft het in eigen hand en wij zullen wel zien waar het schip strandt.

Ps: doe ik nooit meer hoor, over politiek praten, heb ik geen verstand van.     

Reageren? Graag! Dat kan via guus.van.winkel@pandora.be