Koekebakker

Wat, dacht ik, dit jaar geen kerstboom gezet, geen stalletje, niks geen kerstsfeer in huis, maar…. misschien kan ik een àndere kerstlucht in huis creëren ter compensatie van geen kerstboom. Ik liep met mijn vriendin door het bos tijdens onze dagelijkse hondenuitlaat. Die vriendin is een groot koekenbakster. Ze is Duits. Alle Duitsers zijn grote koekenbakkers. Het is denk ik een volk dat om zijn zoetigheden bekend staat. Maar vandaag ga ik dus ook voor het eerst van mijn leven bewust koekjes bakken. Wat moet je allemaal hebben, vroeg ik aan de vriendin. Ja, meel, water, eieren, suiker, vet en een snufje zout. Dat moet in het beslag. Ik herhaalde dat. Maar belangrijk is, dat je het deeg goed kneedt. Hoe beter gekneed, hoe lekkerder het koekje. Heb je vormpjes? Nee, had ik niet. Ja, één vormpje maar daar  zat een theelichtje in. Nee, vormpjes maak ik zelf wel, met een mes, zei ik. Heb je een deegroller? Nee, had ik ook niet. Ik pak wel een fles zei ik, die heb ik genoeg. Mijn deegroller ligt in Frankrijk en leidt daar een teruggetrokken bestaan in de derde la van boven bij het aluminiumfolie, de kaasschaaf, de aanmaakblokjes en de lucifers. Een deegroller had ik in Frankrijk harder nodig maar voor andere doeleinden dacht ik indertijd. Maar ik kom je straks wel een recept brengen, zei ze. Nee, weerde ik af, geen recept, ik doe het op de bonnefooi. Anders is het niet echt. Ik had vaak genoeg naar ‘Heel Holland Bakt’ gekeken en iéts moest er toch zijn blijven hangen. Na het honden uitlaten bracht ik de keuken in stelling voor de koekjesbakkerij. In een keukenkastje vond ik een aangebroken pak biologische tarwebloem, dat was alles. Ik durfde niet naar de datum te kijken. Ik stalde alvast een klontje roomboter uit buiten de koelkast. Dat moest het vet zijn. Verder had ik alles: een grote kom, een halve bus poedersuiker voor de (kant en klaar gekochte) oliebollen van vier jaar geleden en zout uiteraard. Hup, daar ging ie. Ik vond ook nog bij de vuilniszakken een rolletje bakpapier dat al voorgesorteerd was in velletjes.  Ik goot wat meel in de kom, toen hield ik die onder de kraan en pakte een klopper. Even kloppen, het was net soep, te weinig bloem of te veel water. Ik kwakte er nog flink wat bloem bij en twee eieren en suiker plus dat snufje zout en begon te roeren. Oei, nou werd het een plakzooi. Je moet kneden, had mijn vriendin gezegd. Brr, met mijn handen in dat vieze zooitje aargh. Ik deed het toch, bah wat vies, de smurrie ging tussen mijn vingers zitten en ik kreeg het niet meer weg. Mijn rechterpink heeft Dupuytren, dus die staat krom. Daar zat ook een hoop troep tussen. Mijn ringen vergeten af te doen. Ik probeerde het van mijn handen te schrapen en op het bakpapier te kwakken. Dat ging maar moeilijk. Er moest een lepel aan te pas komen. Het grootste gedeelte kreeg ik op het papier gekwakt, de rest spoelde ik af onder de kraan. Nu kwam het hoofdstuk met de deegroller, de fles dus. Ik nam een lege (hoe kan het anders) fles droge rosé, legde die op de massa en begon te rollen. Alles plakte aan de fles. Wat een ellende, Een plakkerig dun laagje bleef over op het papier. De rest zat om de fles gewikkeld. Zou ik de fles in zijn geheel in de oven leggen? “VROUW VINDT NIEUWE METHODE BAKKEN UIT”. De zogenaamde fleskoek. Toch maar niet. Ik schraapte zoveel mogelijk deegspul van de fles af en kwakte dat op het papier. Ik had er nu genoeg van. Vormpjes had ik niet. Met een mes sneed ik kwakjes van de massa en mikte die een voor een op het stuk alufolie dat ik al klaargelegd had toen ik de oven op voorverwarmen zette. 160 graden had mijn vriendin gezegd. Ik kon er niks aan doen maar sommige gekwakte vormpjes leken nog het meest op mistroostige kleine penisjes. Een kerstpenisje. Zo is het toch nog een kerstverhaal geworden. Ik zal maar niet meer vertellen hoe de ‘koekjes’ uit de oven zijn gekomen. Dat is beter voor iedereen. Ik wil het jaar ook goed afsluiten. Volgend jaar zet ik maar gewoon weer een kerstboom. Dat is minder droevig.

Dit is mijn laatste column dit jaar dus, lieve mensen, allemaal alvast een goed en gelukkig en gezond 2024 gewenst en fijne feestdagen en lees vooral eerst een recept.

Reageren? Graag! Dat kan via guus.van.winkel@pandora.be