Kussens

Geen enkel goed voornemen heb ik gemaakt voor 2024, Geen een. Ik kan ze toch niet volhouden. Als het een beetje moeite kost ben ik echt geen doorzetter. Nee, een goed voornemen houd ik hooguit een halve dag of een paar uur vol. Ik kan een slécht voornemen al niet volhouden. Dus waarom zou ik proberen om een goéd voornemen vol te houden. Oké, dat is uitgelegd. Maar ik ga me dit jaar wel harder opstellen. Ik ga minder gauw iets goed vinden wat een ander slecht  doet of het voor hem of haar vergoeilijken. Niks ervan. Vanmorgen, 2 januari 2024 had de heer Dimo Hvorostovski, mijn Russische staatshond, het weer eens begaaid. Zie op de foto bij dit stukje. Hij heeft in het jaar dat ik hem heb, sinds 17 december 2022, al een stuk of tien leesbrilletjes gesloopt. Plus een stuk of 8 kussens, vier hondenmanden, talloze tijdschriften, kranten, een paar beeldjes van vogeltjes en van andere dingen, potloden, balpennen, penselen, één tube verf, smaragdgroen geloof ik, een stuk of 8 boeken, uit het laatste boek dat ik aan het lezen was en dat van Verderest kwam, het hele einde, een tiental pagina’s, schuin afgebeten. Niet meer te lezen. Ik heb diverse plastic piepkippen gekocht die hij wel mocht vernielen maar daar kijkt hij amper naar om. Marie daarentegen, mijn andere hond,  is er dol op. Woest steekt ze ze in haar bek, gooit ze al rennend voor zich uit en achtervolgt ze dan grommend de hele kamer door. Echt lol heeft ze ermee. Het melige “Veel plezier ervan” dat je in veel winkels hoort nadat je een aankoop hebt gedaan en je het pakje wordt aangereikt, is hierop speciaal van toepassing. Mevrouw de hond, veel plezier van uw kip. En dat heeft ze. Ik ga nu een proef doen. Tot nu toe heeft de Russische staatshond alleen dingen vernield waar hij bij kon. De kussens op de bank bijvoorbeeld, die pakt hij, maar die in de stoelen raakt hij niet aan. Zou daar een systeem achter zitten? Dus leg ik nu voortaan alle kussens in de stoelen en de banken blijven vrij. Balpennen, brillen en andere kostbaarheden leg ik wat hoger. Eenmaal had hij een volledige doos chocolaadjes opgevreten, op 3 na. Die had ik op. Toen ik dat ’s morgens ontdekte belde ik in paniek de dierenarts. Hij vroeg wat voor chocola het was. Het waren die zeedingen, mosselen, zeepaardjes en zo. Kon geen kwaad, zei hij. Was meer melk dan chocola. Gewoon een goeie bak voer erachteraan en juh. Zo is er altijd wel wat met die hond. Al na anderhalve maand, dus zeg maar ongeveer een jaar geleden, beet hij een stukje uit mijn houtensalontafel die ik daarna heb moeten bijschuren en oververven. Een hoop werk maar de tafel is gelukkig wel goed geworden. Van hem, Dimo, is verder bekend dat zijn Russische baasje naar de oorlog moest, anderhalf jaar geleden en hij kwam op straat terecht, zwierf daar een paar maanden rond, en werd toen opgevangen in een asiel. Hij was toen nog geen jaar oud. Dat asiel heeft een dependance in Brussel, geleid door 2 Russische dames die alle zwerfhonden uit hun Russisch asiel, in België en Nederland op internet zetten, alwaar ik hem aantrof. Ik viel voor zijn knappe smoel en beeldschone ogen en een paar weken later had ik hem al in huis. De eerste dagen deed hij zeer nederig en gaf geen kik maar al na een week begon het slopen. Inmiddels is hij twee en een half maar hij sloopt nog steeds. Marie, heeft nog nooit iéts kapot gebeten. Die komt uit Roemenië, ik heb haar inmiddels al zeven jaar. Ze is bijna 9. Soms komt ze het ‘zeggen’ als Dimo iets doe wat niet mag. Je mag niet  klikken, Marie zeg ik dan terwijl ik het hoesje van mijn gsm uit zijn bek haal. Waarom heeft trouwens niemand van jullie, lezers, mij een koekjesrecept gestuurd na mijn noodkreet van de vorige keer hier in de krant. Te druk? Geen zin? Vergeten? En ik maar hopen op een gekruide reactie. 

Nu dan: Weet er iemand iets tegen het slopen, of gaat dat vanzelf over? Graag hoor ik dat van de hondenmensen onder u. Wel graag snel, voordat ik hier niks meer in huis heb staan.  

Reageren? Graag! Dat kan via guus.van.winkel@pandora.be