Jumbo

Afgelopen week werd kenbaar gemaakt dat onze Jumboketen een omzetverlies van 100 miljoen heeft geïncasseerd, puur gerelateerd aan diefstal.

Ben ik geschrokken? Nee, absoluut niet! De afgelopen weken ben ik samen met mijn vrouw geregeld bij de Jumbo binnen geweest.

Als eerste moet ik toch even kwijt dat mijn vrouw niet blij is als ik meega; ik gooi geregeld spullen in de kar die zij normaal niet zou kopen. En zodoende is de toch al hoge rekening nóg een stuk hoger. Spijtig genoeg gaat ze nu ook liever alleen. Maar dat even terzijde.

Ik ben nog van de generatie die het niet in zijn bol haalde om ook maar een schil of steel van een appel te stelen uit een supermarkt, laat staan dure tandpasta of een pak koffie.

Nee, eigenlijk ga ik bibberend de winkel in. Want we scannen dan wel alle producten netjes, de angst om ook maar iets te vergeten te scannen rijdt gewoon mee in het winkelkarretje. Aangekomen bij de kassa is het geregeld voorgekomen dat ik stond te zweten als we eruit gevist werden. Gelukkig zijn wij nog van de oude generatie, denk ik dan onderweg naar mijn kofferbak van de auto.

Maar hoeveel zijn er dan wel niet die wél het lef hebben en tonen, om iets niet te scannen? Ik keur het absoluut niet goed als iemand het bewust probeert. Anderzijds heb ik een soort begrip in deze barre, bizarre dure tijden.

Nee, dat scannen vind ik maar niets. Als je kijkt hoeveel handelingen je moet verrichten om uiteindelijk weer door dat poortje naar buiten te mogen denk ik, mensen gooi al die boodschappen weer snel op de band neer, net als vroeger.

In het verre verleden ging ik vaker naar de supermarkt aan de grensweg, ons allen bekend onder de codenaam Nardje Pap.

Ik herinner me nog de vaak lange wachtrij, zich uitstrekkend van de vleeswaren tot aan de kassa. Op zich niet vreemd, want Netje noemde ook alle artikelen eerst op alvorens ze deze aansloeg op de kassa. Iedere bezoeker wist dat; het werd ook aanvaard. Je maakte ondertussen wel een praatje met de mensen in de rij!

En dat is nou ook een van de speerpunten waar het hedendaags aan ontbreekt. Het sociale contact is zelfs in de supermarkt nog maar sporadisch te vinden.

Als we nou eens dat scannen weglaten, onze tandpasta en koffie gewoon weer op de band leggen, en keurig in de rij gaan staan en een babbeltje maken, dan slaan we twee vliegen in één klap: de Jumbo ziet zijn gezonde omzet weer stijgen, het winkelend publiek vindt het sociale contact weer terug. Hoe eenvoudig kan het zijn.

Jos Saanen