De kortste weg

BUDEL – Ik zag de jongens wel eens vaker in hun korte broek wandelend op weg naar school ergens in oktober en november en maakte medio december al eens een compliment in het voorbijgaan, maar toen ik één van hen recentelijk samen met moeder zag lopen bij -3 graden ben ik, als jaarrond fietser en dus bekend met de seizoenen, vanwege interesse en onder de indruk gestopt om te vragen aan de jongeman waarom hij blijft lopen in korte broek. Zijn resolute antwoord was: “Ik draag niet graag lange broeken!”. Zo’n antwoord vraagt om een vervolg en werd daartoe een paar dagen later gastvrij ontvangen bij de familie Disco uit Budel.

De oudste, Luuk van 9 jaar, vertelt dat hij het aantrekken van lange broeken lastig vindt, ze ‘zitten’ gewoonweg niet lekker. De korte broek daarentegen, dan wel het model boven de knieën, beviel hem veel beter. Hij besloot 2 jaar geleden in december te onderzoeken of het mogelijk was om ook in minder warme omstandigheden de korte broek te dragen. 

Het beviel hem uitstekend en maakte dit kenbaar aan zijn ouders. Dat was zo van de een op andere dag een onverwachte overgang voor zijn ouders Marjanne en David. Zij konden Luuk er ondanks het aanreiken van een andere en/of aangepaste lange broek of het extra meegeven van een lange broek (in noodgeval) niet van weerhouden om zijn comfortabele kledingstuk te blijven dragen. Ondertussen loopt sinds dit schooljaar zijn twee jaar jongere broer Tigo, in navolging van zijn broer, eveneens vastbesloten op dezelfde manier rond. 

Het gezin heeft gaandeweg besloten en afgesproken dat als ze eenmaal de keuze gemaakt hebben voor die dag of gelegenheid, ze dan ook de consequenties dragen wat in dit geval zeer toepasselijk is. Klaarblijkelijk hebben ze weinig last van zogezegd minder fraaie omgevingsgeluiden vanwege het verwijt dat ze gek zijn. Hoe ze hierop reageren is interessant omdat ze er éérst over moeten nadenken en Tigo ter plekke verzint: “Dat ze naar zichzelf moeten kijken,” Luuk lacht om dit grappige antwoord en voegt toe: “We mogen toch zelf weten wat we aandoen.” De ouders worden ook niet ontzien in hun handelen waardoor Marjanne wel eens geheel ongevraagd semi-medisch en opvoedkundig advies krijgt of belerend wordt toegesproken. De collega’s van David daarentegen zijn benieuwd, zeker in de koudere dagen, of hun bikkels ‘het’ nog steeds volhouden. Luuk weet dat hij nooit zal stoppen en bij Tigo ligt het eraan hoe fijn hij het blijft vinden. 

Wat deze kinderen, deze prachtzielen, mij vertellen is hun eigenheid en zich niet laten afleiden ongeacht wat ze tegenkomen en kiezen voor een korte broek als kortste weg op hun levenspad. 

Door Tjabine Guntlisbergen

Foto Marjanne Disco