Noordoost Vietnam

Zoals ik misschien al ten overvloede verteld heb, ben ik een slechte slaper. Daar doe ik weinig aan behalve dan in de slapeloze uurtjes tv kijken of lezen. Die twee dingen helpen mij best wel goed de nacht door. Wat tv kijken betreft, op mijn slaapkamer heb ik een tv die alleen maar kan Netflixen en Youtubefilmpjes afdraaien. Aan dat laatste, de Youtubefilmpjes ben ik al bijna een jaar, sinds ik ze ontdekt heb, min of meer verslaafd. Het begon met filmpjes over primitieve hutjes bouwen van bamboe en zo. Ik kwam erachter dat die zich merendeels in Vietnam afspeelden. Van lieverlee verbreedde het aanbod zich, ik begon enkele mensen te volgen die regelmatig van hun nieuwe aanwinsten in en om hun eigen gebouwde huis filmpjes plaatsten. Op het moment kijk ik naar Single mom’s, jonge Vietnamese vrouwtjes die het heel moeilijk hebben, door hun man verstoten zijn en zelf in een primitief hutje de hele dag moeten sloven om het hoofd boven water te houden, soms letterlijk. Ze heten allemaal single mum Ly Thi Binh of Trieu Fa Bun of zoiets en ze hebben allemaal een zuigeling op de rug gebonden. Soms binden ze die zuigeling, altijd schattige Vietnamese smoeltjes, weer aan de voorkant vast met allerhande tuigjes en linten waar ik geen wijs uit kan omdat ze aan de achterkant een grote mand vol pas geplukt fruit of groente moeten dragen waarmee ze naar de markt gaan in het dichtstbijzijnde dorp waar ze het spul verkopen om zo in hun onderhoud te voorzien. Pfff, ja ik ben helemaal weg van die filmpjes. Wanneer ze ergens op het land wat gember uit de grond trekken, schuddebolt de baby op de rug van de mama mee tot hij in slaap valt of het uitkrijst van de honger omdat hij weer gevoerd moet worden. Mama gaat dan zitten ter plekke tussen het groen op de grond en geeft hem de borst. Altijd zeer discreet. Dat is mooi. Laten ze meestal maar een tel duren. Intussen kijk je dan naar een mooie bloem of zo en weet je, dadelijk gaat de film weer verder. En ja, de mand is vol en de zuigeling ook en mama gaat naar de markt. Daar zit het vol oude en jonge meest vrouwelijke verkoopsters met zo veel verschillende soorten fruit en groente als ik nog nooit gezien heb. De cameraman, of team loopt mee. De gefilmde moeder kijkt nooit in de camera. Daar zijn ze op afgericht. De baby weet dat natuurlijk niet en kijkt soms rechtstreeks in de camera en lacht dan lieflijk naar die bekende daarachter. De hele mand is snel verkocht. Op wonderbaarlijke wijze hebben de moeders allemaal blauwe doorschijnende plastic zakjes waar de waar in verdwijnt en een weegschaaltje naast zich staan waarop de aardappels, tomaten of wat ze ook maar geplukt heeft worden afgewogen. Het is er vaak stikdruk; het hele dorp beweegt zich voort op brommers en scooters, kopen vanaf hun scooter, mannen zowel als vrouwen hun pondje gezondheid en rijden weer verder. Het is zo’n andere wereld die je daar ziet, ik  heb er nog nooit één westerling gezien, uitsluitend Aziaten. De vrouwen hebben allemaal mooi dik zwart haar, altijd lang. Als de mama uitverkocht is, bindt ze het kind weer op de rug en loopt een winkel binnen waar ze spulletjes voor de baby koopt en soms een papje wat ze thuis in haar onderkomen bereidt. Altijd een houtgestookt vuurtje op de grond in een hoekje van het eenkamerhutje waar ze rondscharrelt en de baby zo lang op het bed legt, vaak het enige meubelstuk in het huisje. De rest staat tegen de wind doorlatende wanden opgestapeld. Ze zet een pan met rijst op. Dat hebben ze allemaal, hoe arm ze ook zijn, een pan met rijst. Daarna brouwt ze een papje voor de baby die ze in een kommetje doet. Ze gaat op het bed zitten en neemt de baby op schoot en voert hem, de lepel voorzichtig in het bekje duwend. Soms, als het hapje nog te heet is, zie je de zwarte scheve oogjes van de baby vol tranen lopen, zo schattig, maar hij eet toch dapper door. Bij het volgende hapje blaast de moeder wat langer. Als zij daarna zichzelf voedert met rijst en slierten mie met wat groene troep erdoor is het meestal donker en het filmpje van gemiddeld een half uur afgelopen. Maar ik slaap dan nog niet. Er komt automatisch een volgend filmpje, andere moeder, andere baby, ander marktje, ander te plukken fruit, maar uitsluitend Aziaten in de film. Er zijn honderden van die filmpjes. Moet je eens opletten, daar in Vietnam hurken ze allemaal neer bij de te kopen spullen, soms zie je hun gezichten niet goed maar aan de manier waarop ze hurken kun je zien of het inboorlingen zijn. Hun voeten staan plat op de grond als ze neerhurken. Dat kunnen wij Europeanen niet, probeer maar eens, dan val je om. Heb ik gedaan, ik viel om maar was blij dat ik tenminste nog op mijn hurken kon zitten. En uiteindelijk val ik zo toch in slaap en spelen de filmpjes zonder mij verder. Luminus weer blij. 

Reageren? Graag! Dat kan via guus.van.winkel@pandora.be