Blauw bloesje (een damesverhaal)

In de latere jaren 80-, begin 90-er jaren van de vorige eeuw had ik een blauwe bloes, een heel mooie, iets te duur eigenlijk want hij kostte 60 gulden en nog wat maar hij was zo mooi. Gekocht bij mijn broer Hans in zijn modezaak. Hij was lichtblauw, van heel dun ribfluweel, met heel lichtgroene takjes en iets van roze bloemetjes erop. Romantisch gewoon, maar toch ook niet té. Ik was op slag verliefd op die bloes. Ik was ongeveer 45 jaar of zo. Hij sloot met zilverkleurige, maar het waren metalen, drukknoopjes. Er zaten geen schoudervullingen in, wat toen een must was voor een vrouw. Die naaide ik er zelf in. Die vullingen. Je kon ze los kopen bij de Greef op de Markt in Budel, of bij de HEMA of waar dan ook. Je kon ze ook uit afgedankte kleren knippen en ze in nieuwe zetten. Dat was toen de trend. Belachelijk eigenlijk. Die bloes heb ik 15 tot 20 jaar gedragen. Meestal gewoon los op een spijkerbroek of zo. Hij was te dik door dat fijne ribfluweel om hem in een broek of rok te stoppen. Opeens was hij weg. Ik weet niet wat er mee gebeurd was, maar hij was weg. Het kan goed zijn dat ik hem in het begin van de jaren 2000 in een zak voor de Salvatorianen of zo gestopt heb. Of in een andere zak voor zielige mensen want dat deed ik altijd als ik iets nieuws kocht. Dan stopte ik een ander kleertje in de zak, bijvoorbeeld, kocht ik een nieuwe broek, dan moest er een andere weg. Een ouwe. Anders werd ik gek van te veel kleren. Dat doe ik nog trouwens.  Maar goed, de bloes was weg en waarschijnlijk had ik hem in een onbewaakt ogenblik zelf weggedaan. Soms zocht ik hem nog en dacht dan, o ja, die is weg, zonde, die zou nou zo goed gestaan hebben. Wat stom dat ik die weggedaan heb. Er mankeerde volgens mij nog niks aan toen ik hem wegdeed. Ik miste hem zo ongeveer één keer in de 5 jaar. Eigenlijk vergat ik die bloes nooit. Tot op een keer, dit is echt waar hoor. Sommige mensen denken dat ik maar wat zit te jokeren hier in deze rubriek van het Vlees is Zwak, maar dat is niet zo. Het vlees is wel zwak en het mijne vooral natuurlijk, maar erop los fantaseren, nee. Ieder ‘Vleesje’ zoals ze dit hier bij de Hac noemen, is altijd waar, of heeft minimaal een kern van waarheid. Hoe dan ook: Bij de Verderest in Budel kwam ik mijn oude bloes tegen. Dé bloes. Ik vertelde eerst dat over dat ik nooit iets verzon of zo omdat u anders meteen zou weten wanneer ik over Verderest begon, dat ik natuurlijk die bloes daar tegenkwam. Maar nee, ik heb jullie nou bij verrassing genomen. De bloes hing dus bij Verderest. Geloof het of niet, maar daar hing hij: mijn eigenste bloes. Ik kon het haast niet geloven. Ik dacht eerst: dat kan niet, daar hangt mijn ouwe bloes. Toen keek ik goed, haalde het hangertje met bloes uit het rek en keek goed en voelde eraan en ja hoor, het was mijn bloes. Dezelfde maat ook. Zeker 20 jaar later als het niet meer is, hing daar mijn bloes. Waar had die al die tijd uitgehangen? Ik keek binnenin naar de schouders. Daar waren de vullingen uit maar ik kon nog zien waar de draadjes van het erin naaien gezeten hadden. Er stak nog een minuscuul piepklein oud vergeeld draadje uit. Mijn draadje dat ik er meer dan 40 jaar geleden ijverig grommend ingenaaid had. Hoe was dat mogelijk? Ja, die ging ik natuurlijk kopen, dat kon niet anders. Hij kostte niks, ja 4 euro. Al had ie er weer 60 gekost dan had ik hem nog gekocht. Ik hield hem stevig vast en liep meteen naar de kassa. Ik kwam eigenlijk voor een serietje boeken en een klein tafeltje en eventueel een schemerlamp maar dat hoefde nou niet meer. Mijn buit was binnen. Jubelend liep ik naar de kassa. Ik botste nog net niet tegen een stapel schilderijen en dolgelukkig legde ik mijn aanwinst op de balie voor de kassa. Ik kocht hem, ik betaalde. Mijn eigen bloes die ik zo gemist had, was weer van mij. Nu zou ik hem nooit meer wegdoen. Nooit meer. Daar heb ik net zo’n spijt van gehad toen als van die roze rok die ik ook ooit in een zak gestopt heb. Die ga ik nu zoeken. Mijn nieuwe taak in het leven. Een roze rok, tot halverwege de kuit, uitwaaierend naar beneden toe, van zomerspul met drie knopen in het midden over de buik naar beneden. Elastieke tailleband. Olievlek beneden op de rand. Die mis ik heftig. 

Reageren? Graag! Dat kan via guus.van.winkel@pandora.be