Kruisjes

Ik zat onlangs weer eens bij de kapper, (ik moet om de maand mijn uitgroei laten aansterken. Wit wordt blond) toen we het erover kregen, tijdens het insmeren der wortelen was dat hoe verschrikkelijk duur alles geworden is. Dat kwam nadat ik haar had gevraagd of ze met haar kinderen nog naar de Efteling ging, en ze helemaal verontwaardigd reageerde zo van dat is toch helemaal niet meer te betalen, een kaartje kost 50 euro, we zijn met z’n vieren en dan heb je 200 uitgegeven en dan ben je alleen nog maar binnen. Ik vond het ook belachelijk. Daar valt niet tegenop te verven en te knippen dacht ik nog, vol mededogen. Nee, ze waren naar de dierentuin geweest, dat is nog goed te doen en een heel leuke dag gehad. Enfin wij allebei nog wat mopperen en klagen over de prijzen en ze vertelde dat ze ergens in Duitsland op een terrasje een kopje thee bestelde waarvoor ze 3 euro 50 moest afrekenen. En wat is nou helemaal een kopje thee, vroeg ze. Ja, een zakje zei ik. Ik ben niet thuis in het theewezen. Maar we waren het samen meer dan eens, de hedendaagse prijzen rijzen als idioot de pan uit. Ook in de supermarkt. Daar hebben we het verder niet over gehad, ik moest naar de wasbak waar ik mijn hoofd in volledige overgave achterover vleide. Maar ik ga nu solo verder hoe miserabel wij door overheid, supermarkten en andere instanties uitgebuit worden. Op allerlei gebied. Er is al vaak genoeg geschreven over de ‘krimpflatie’: Kleinere verpakking, minder inhoud en dat voor dezelfde of zelfs hogere prijs. Ikzelf ondervind het als ik een pak inlegkruisjes koop. Het pak is nagenoeg  even groot als voorheen, er zitten evenveel kruisjes in, maar de kruisjes zelf zijn flinterdun, werkelijk flinterdun. Je denkt één kruisje te pakken van je dagdagelijkse voorraad en je hebt er drie in je hand: drié! Ze zijn zo dun dat wanneer je er een draagt en op de weegschaal gaat staan, je waarschijnlijk minder zou wegen dan wanneer je er geen droeg. Dat is pas dun! Ik wil maar zeggen, we worden gewoon overal mee belazerd. De vrouwen voorop; kom niet aan ons inlegkruisje zou ik willen zeggen. Het is vast een man, die dat kruisje in de dikte gemillimeterariseerd heeft. Een man heeft immers geen benul van de oerwaarde en het gevoel van veiligheid dat een kruisje kan bieden. Ja, lees maar gerust door, heren. Ik weet zeker dat wanneer jullie je gallemies zal ik maar zeggen overdag in een veilig hoesje konden laten eh.. zakken, jullie die dingen ook met pakken in huis zouden halen. En die zouden luxe afgewerkt worden, zo’n gallemiezenpakje, voor een schijntje aangeboden en doorlopend in de aanbieding. Zo, ik ben uitgeraasd. Ik word ook al een jaartje ouder, deze week trouwens, en dan heb ik nu toch eindelijk verteld wat me al een zeker een jaar dwarszit. Dank je wel. 

Reageren? Graag! Dat kan via guus.van.winkel@pandora.be

Foto Cliff Booth, Pexels