Omdat ik al zo oud ben, vonden de buren in Frankrijk die daar driekwart van het jaar wonen, tegenover mij en een berg verder, dat ik de terugreis maar eens in twee keer moest doen. Twee dagen dus rijden over dezelfde afstand. Dat deden zij ook altijd wanneer ze weer naar Nederland gingen, dus (dus!), moest ik dat ook maar eens doen. Zij woonden ook dieper Nederland in, in Gelderland ergens, ongeveer anderhalf uur langer rijden en zij vonden dat prettig ook al waren ze met hun tweeën en zouden ze om beurten kunnen rijden. ‘Nee,’ zei ik, ‘dat vind ik niet fijn. Twee dagen erover doen. Ik zit ook met mijn honden achterin. Zouden ze twee dagen in de auto moeten. Vinden ze niet fijn’. ‘Maar dat is echt heel fijn hoor en de honden geven daar niks om’, beweerde de buurvrouw.
Ze zaten zaterdagmiddag bij mij op het terras boven er stilletjes eentje te drinken en over mijn terugreis te praten. ‘Wij overnachten altijd op een camping, ongeveer halverwege onze afstand. Altijd dezelfde, mooie camping, je krijgt een stacaravan als je reserveert en je kunt fijn uitrusten. Je moet wel altijd boeken. Zal ik voor je boeken voor morgen?’ De buurman was ook heel behulpzaam. Heel langzaam begon ik er oren naar te krijgen. Ach ja, waarom ook niet dacht ik, hoefde ik niet vroeg op en dan zou ik geruster slapen in de wetenschap dat ik maar 550 kilometer hoefde. En de camping is heel schoon en honden zijn er hartstikke welkom… en je kunt ’s avonds lekker je roseetje drinken’. Buurvrouw weer. Tja, deed ik twijfelend. Toch weer een probleem erbij, wel of niet. ‘Je kunt er hamburgers krijgen’, prees buurvrouw aan. ‘De honden moeten wél aan de lijn en je hebt een paar meter om je caravan heen, daar kunnen ze liggen, dat is van jou. Zo’n klein vierkant. Er zijn schone lakens, kost 4 euro extra, lakenpakket. Zal ik voor je boeken?’
Wacht nog maar even, zei ik nerveus, ik weet nog niet wat ik doe. ‘Je moet wel poepzakjes gebruiken voor je honden daar,’ sprak buurvrouw zorgzaam. Oei, niks voor mij, poepzakjes.
“Ehhen, je kunt je volgende column een mooie nieuwe insteek geven voor je terugreis. Dat heb je nog nooit gedaan, halverwege overnacht.’ Ja, dat is wel een grote troef, die buurvrouw daar aanhaalde. Kan ik jullie, lezers eens een andere manier van reizen voorschotelen. ‘Weet je wat,’ zei ik tegen de buurman. ‘Boek maar, dan nemen we er nu nog een en hoef ik morgen niet zo vroeg op te staan.’
We namen er nog een. ‘Je gaat in Bulgnéville van de autoroute af en dan is het nog drie kilometer ongeveer naar de camping. Wijst zich vanzelf. Heb je al gepakt?’ ‘Ja,’ zei ik, ‘alles zit al in de auto. Is er een wc in dat ding?’ ‘O ja hoor, en je hebt ook je eigen douche!’ Ze waren helemaal trots dat ik daar zou overnachten.
De hele nacht lag ik te tobben over de hondenmanden die ik extra mee moest nemen. Want de hondenmanden voor onderweg laat ik standaard in de auto. En ik moest ook mijn tandenborstel meesjouwen. Normaal laat ik die altijd gewoon liggen in de thuizen. Ik werd vroeg wakker. Alles was al ingeruimd, alleen koffie zetten, honden uitlaten en weg wezen. Broodje voor onderweg. Waterflesje. Oud paasei. Bruine bananen. Die gooide ik tussen de wijnstruiken. Goed voor ze. Onderweg schoot ik goed op. Ik was om kwart over 11 al voorbij Lyon. 100 kilometer verder liet ik de honden weer uit en nog eens honderd kilometer verder tankte ik. Voor meer dan 100 euro. Schande. Kuttrump! Het regende ook. Boven Lyon was het een en al mist van opspattend water. Het was erg turen maar een stuk verderop ging het wel weer. Het was 10 graden. Om twee uur dreigde ik al in Bulgnéville te komen. Maar intussen had ik al bedacht dat ik toch niet zou overnachten. Dan zou ik vanaf twee uur daar tot ’s avonds in die caravan zitten, honden mochten alleen in het vierkantje en dat poepzakje deed de deur dicht. Ik reed lekker door. Het werd ook beter weer. Half zes was ik in Luik haha. En nou kon ik iemand ook heel blij maken. Want in Ittervoort woont mijn vriend, die deze keer niet mee had gekund naar Frankrijk vanwege een kroonverjaardag van een van zijn kinderen. Die keek blij verrast op toen ik om half zeven voor zijn deur stond. De honden renden dolgelukkig daar de grote tuin in, niks vierkantje, niks poepzakje, lekkere brokjes en lekkere hapjes voor hun en voor ons een goede chinees en een paar glaasjes erbij. Ik had het hem weer geflikt. Zo oud ben ik nou ook weer niet.
Reageren? Graag! Dat kan via mail: guus.van.winkel@telenet.be
