Ik haalde mijn vriend op in Ittervoort en om kwart voor acht reden we naar hier, naar Ladou in de Ardèche. Hij had zijn koffers en allerlei verpakte dozen en tassen al klaargezet in de hal van zijn woning. Het gedeelte op de achterbank dat ik had vrijgehouden voor zijn spullen was precies groot genoeg. Dat jullie het maar weten; onze routine is perfect. Hij doet de fourage en ik rij. De honden zitten achterin de bak en hebben daar een voortreffelijk onderkomen met ieder een eigen zitslaapbank. We hadden elkaar twee weken niet gezien dus er was van alles te vertellen. Hij had veel moeten doen en meegemaakt en ik ook. Dat konden we fijn allemaal zeggen en uitmelken. We waren al voorbij Luik toen het nieuws ongeveer op was en we met de fijnere kneepjes van het roddelcircuit begonnen. Bijna tot aan Nancy hadden we de wat plattere roddels afgewerkt. Daarna begonnen we met het echte werk: de veronderstellingen, de ‘denk je niet datjes’, en de “misschien is zij wel zusjes en zootjes”. Heel fijn om te doen, vooral ook omdat het absoluut niet druk was op de weg. Ik kon er goed over nadenken. Maar er was nog iets waar ik mee in zat: Ik had mijn zoon beloofd om minimaal tot Langres mijn mond te houden over de verandering in televisie kijken die er in mijn huis in Frankrijk werd doorgevoerd. Helaas, ik had het al verklapt nadat we voor de eerste keer op de eerste P plek op de autoroute voor de honden en onszelf gestopt waren. Hoe het precies zit weet ik niet en zal ik ook nooit weten, daar ben ik net te a-digitaal voor: maar het kastje van de tv hier in het Franse huis waar de Nederlandse zenders vandaan komen, is ermee gestopt. Een of ander duister abonnement dat het had begeven. Maar mijn zoon, die in de loop van deze week met zijn gezin ook naar hier komt (jaaa, ook twee honden achter in de bak) had voor mij een wit, duur kastje, zoals hij zei, dat met een stekker in het stopcontact en een andere stekker met een geel circuit om z’n middel, daar in huis allemaal ingestoken moest worden nadat de wifi was geactiveerd, dat kastje dus, moest ik in de plaats van de oude methode gebruiken. Dat kastje brachten hij en zijn oudste zoon, mijn kleinzoon, op de avond voor ik vertrok, in Hamont dus nog (pffff wat een ge-uitleg alsmaar) naar mij toe en lieten oude, arme, digibete omaatje, ik, daarmee enkele keren oefenen zodat ik de dag daarop, zondag de 14e, wanneer Nederland zijn eerste wedstrijd zou spelen, alles in orde kon maken. Ik kreeg het tv scherm voor me, zag de witte afstandsbediening die erbij hoorde en probeerde trouw de oefeningen te doen die erbij hoorden. Nog een keer, oma, zei de kleinzoon en voegde er bezorgd aan toe; zeg maar niks tot Dijon. Dan kan hij niet meer terug.
Ik zei het dus al na Nancy. Kijk, zei ik, maar vreest niet, hier in mijn tas zit het kastje, dit is de afstandsbediening die erbij hoort, de gele stekker uit het zwarte kastje boven op de tv moet erin, het komt allemaal goed, we kunnen om tien uur voetbal kijken straks. Hij bleef vrolijk en opgewekt dat moet ik hem nageven; hij heeft het volste vertrouwen in mij. En dat mocht ook wel. Ik reed vlekkeloos en om vijf uur waren we alhier in St. Andéol-de-Berg. Eerst moesten we 188 tassen en dozen naar boven sjouwen, het was opeens 34 graden en bloedheet na de airco in de auto. Na een uur op en neer tussen boven en auto en nadat de honden die eerst in de wei dartelden en zichzelf daar in de prairie uitlieten, eten hadden gekregen, gingen we eindelijk rustig op het terras boven zitten. Ik herinnerde me het fijnste wat mijn zoon gister tegen me zei: als je alles uit en ingeruimd hebt, neem je eerst een roseetje, en dan nog een. Pas na het tweede kun je de tv aanzetten en met het kastje aan de slag gaan. En als het niet lukt gaan we video-bellen.
Ik zou graag zeggen dat het meteen lukte maar dat was niet zo. We gingen videobellen. Met vier man, twee in Hamont die instructies riepen en twee bevende oudjes in Frankrijk die zo goed als het kon, die opvolgden, kregen we met NLZIET ‘Nederland 1’ aan de praat. We kunnen voetbal kijken. Het was niet best, maar dat lag niet aan de televisie maar aan Oranje en de Rode Duivels …een derde roseetje was wel nodig.
Reageren? Graag! Mail naar guus.van.winkel@telenet.be
