Inmiddels ben ik hier nu al weer twee weken alleen. De bridgers zijn vertrokken en voorlopig komt er niemand. Als iemand van u in de buurt is, bent u van harte welkom. Het is heerlijk om bezoek te krijgen wanneer je aan het eind van de wereld woont. Gisteravond zat ik op de bank naar een Netflixserie te kijken, best wel spannend, ook wel wat overdreven allemaal maar het zat toch goed in elkaar. Maar ik lag niet heel fijn op de bank. Ik wilde in m’n bed kijken. Niet op de bank. Maar in bed heb ik geen tv dus ik besloot de serie voort te zetten op mijn tablet en in bed. Nou, dat viel nog niet mee.
Toen ik eenmaal lag, moest mijn hoofd dus wat hoger om te kunnen kijken en de tablet moest ergens rechtstandig tegenaan leunen. Ik pakte het andere kussen en zette het tablet daar rechtop tegen. Maar dat schoof steeds weg en viel opzij zodat ik niks meer zag. Het beeld veranderde dan ook. Dan ging ik iets rechter in bed zitten en schoof het andere kussen weer verder weg. Nou ben ik toevallig een boek van Wally Lamb aan het lezen en dat is nogal dik. Dat schoof ik tussen het kussen en het tablet. Op zich een goede vondst maar toen ik me tussen het laken wilde wringen en mijn hoofd met het kussen wilde ondersteunen schoof alles weer weg. Ik gooide Wally Lamb aan de kant en nam een stevige wandelschoen en zette die tegen het kussen. En onder het tablet. Deze constructie bleef staan!
Nu kon ik kijken. Terwijl ik alles weer aanzette – verder kijken voor u – merkte ik al na een paar minuten dat mijn hoofd in een ongemakkelijke knik tegen het andere hoofdkussen lag. Ik kreeg een soort driedubbele onderkin en een scheve nek. Ik was bang dat dat zo zou blijven voor de rest van mijn leven als ik lang keek. Ik bewoog voorzichtig mijn hoofd en trok het kussen in een andere stand. Zjoeps, daar donderde de hele zooi opzij en schoof van het bed af. Ik moest iets anders bedenken, bijvoorbeeld het tablet vasthouden met twee handen en op mijn buik zetten. Dat kon, maar was vermoeiend en de onderkant van het dekbed schoof zo steeds voor de ondertiteling. Mijn god! Waarom heeft er niemand ooit iets uitgevonden om in bed makkelijk liggend op een tablet tv te kijken. Waar zitten al die ingenieurs met hun prullen? Zelfs bij de Action heb ik ze nog niet gezien: in bed-kijkers-met-uw-tablet, doosjes, 4,99 euro. Ik zuchtte: ging ik het opgeven? Nooit. Ik deed het licht aan en trok het onderlaken weer goed. Daarna zette ik mijn hoofdkussen tegen de achterkant, ging ongemakkelijk liggen en zette het tablet met het andere kussen weer netjes overeind. Alles bleef mooi staan. Nu moest het licht eerst weer uit. Daar moest ik weer voor uit bed.
Ik zal erover ophouden. Ik had deze avond een ei willen bakken, en terwijl ik de spaghetti die gelukkig al gekookt was, afgoot, zag ik dat de koekenpan niet meer wilde. Het gas was op. Butagas. Daar koken we mee. Dat is maar eens in de drie jaar op omdat ik hier maar drie maanden per jaar ben en zo zelden kook. Ik wist dat er in de kelder nog een volle fles stond, maar ten eerste kan ik die niet tillen en ten tweede niet aansluiten. En ten derde was het al bijna donker en ik moet nogal een steile helling af om in de kelder te komen. Lampje mee, dus nee, geen optie en geen ei.
Wel spaghetti. En rosé. Daarna kwam dus het gehannes met het tablet. De volgende dag appte ik mijn broertje. Die woont een berg verderop en vaak komt hij te voet naar hier. Nu kwam hij de gasfles verwisselen. Hij had een bacosleutel bij zich. Ik had er zelf ook een. Maar, zei hij, ik wist niet of je er een had. Snel verwisselde hij de gasflessen. Heerlijk, zo’n broertje in de buurt.
Dus, mocht u langs willen komen, ik heb altijd rosé in huis of iets anders fris en ik kan ook weer een ei voor u bakken.
Reageren? Graag! Dat kan via mail: guus.van.winkel@telenet.be
