Het begon ermee dat ik nadat ik de boodschappen had gedaan als beloning even op een terrasje mocht zitten en daar een roseetje drinken. Toen ik dat roseetje wilde afrekenen binnen, zeiden ze daar dat het betaald was. Door wie dan, vroeg ik. Daar, en ze wees naar buiten, Zjeeraar. Ik zag de man die ik al 100 keer op de diverse terrasjes gezien had vrolijk naar me zwaaien. Ik had de afgelopen weken al een paar keer bonjour gezegd in het voorbijgaan en nu had hij dus mijn glaasje rosé betaald. Dat was vorige week. Maar afgelopen woensdag was het markt en zat ik met een bevriend echtpaar uit Nederland aan een tafeltje buiten bij de pizzeria, dronken wat en klaagden gezellig over de hitte.
Toen kwam Zjeeraar langs. Hij groette me, bleef aan onze tafel staan en ik stelde hem voor. Dit is Zjeeraar, zei ik tegen ze. Maar ze kenden hem natuurlijk ook al. We kletsten wat en even later stonden mijn vrienden op om nog wat groenten te gaan scoren. Zij eten heel gezond. Ze komen uit Amsterdam en wonen hier min of meer permanent. Even later kwam Zjeeraar met zijn arm vol boodschappen bij mij aan de tafel zitten. Weet je, zei hij in het Frans natuurlijk, ik heet niet Gérard, ik weet niet waarom je dat denkt maar mijn naam is Jean-François. Oh, zei ik, dat komt omdat ze dat daar zeiden bij Café le Globe toen ik af wilde rekenen zeiden ze dus dat Gérard al betaald had en ik dacht dat jij dat was. Heb ik misschien verkeerd verstaan. Hij lachte en zei dat hij bij zijn weten ook nooit een glaasje voor me betaald had. Nou werd het helemaal mooi. Nou, daar snap ik dan niks van, zei ik. Maar dat kunnen we nu wel doen, zei hij. Dus we dronken er samen een en hij betaalde. Hij kende mij natuurlijk ook van zien en wist ongeveer waar ik woonde. In St.Andéol de Berg, zes kilometer zuidelijker dan Villeneuve waar de terrasjes en de marktjes zijn. Hij woonde oostwaarts, een paar kilometer verderop. Als je bij hem bent en doorrijdt kom je zeg maar bij de Atlantische oceaan uit en als je bij mij bent en doorrijdt zou je bij de Middellandse zee uitkomen. Maar je kunt daar niet doorrijden. Nou ja, sindsdien drinken we af en toe samen een roseetje ik, en hij een glaasje chardonnay of twee.
Hij is een Zwitser die hier ook een vakantiewoning heeft. Hij is begin zeventig schat ik, met een opgewekte blik in zijn ogen en lenige neusvleugels. Hij weet dat ik een vriend heb die niet altijd hier is, meestal ben ik alleen of met een hele groep. Ja, zei ik, dat is familie of er zijn bridgevrienden die hier logeren. Maar nu ben ik al heel lang alleen en wacht op mijn zoon en drie kleinzonen. Hij heeft een hondje gekocht, pas, een puppy, het is een chien de truffes, een hond die truffels kan vinden en hij gaat ermee naar Italië, bij hem in de buurt, in een truffelrijke streek. Op drie september krijgt hij hem. Het is een Italiaans hondje dat truffels leert vinden van haar moeder. Zo gaat dat daar. Wist ik ook niet. Toen vertelde ik natuurlijk ook alles over mijn honden. Dat ik een Rus en een Roemeense heb. Jaja, we hebben genoeg te praten. Voor de flauwe kul zeg ik af en toe nog Zjeeraar tegen hem. Mijn naam kan hij niet uitspreken. Soms versta ik hem niet. Hij mij ook niet altijd denk ik. Hij spreekt een luidruchtig soort Zwitsers-Frans. Vanmorgen vertelde hij iets over iemand hier in de buurt die daar en daar en woonde, ik wist niet waar maar ik kende de persoon wel. Tegelijkertijd riepen twee andere mannen de naam van die buurt en dat huis. Ze zaten aan een tafeltje verderop en hadden alles gevolgd. Haha, zeiden wij, jullie hebben alles gehoord. Dat was niet moeilijk zeiden ze een beetje smalend.
Ik praat nu eenmaal luid, zei de Zwitser en liet hij zijn gehoorapparaat zien en ik blij, haalde ook triomfantelijk mijn apparaten uit de oren.
Het is heel fijn om zomaar overdag na de boodschappen met iemand te kunnen praten ook al is het dan een Zwitser die bijna een hondje heeft en vroeger piloot was bij de Swissair en toen hij daarvoor te oud werd fotograaf is geworden en nu met een Italiaans truffelhondje straks in Italië truffels gaat vinden.
Misschien dat ik een boek ga kopen: “Hoe leer ik mijn hond truffels vinden” want hier in de buurt zijn ook genoeg truffels te vinden als je weet hoe het moet. Ik zie mijn arme Dimo al na mijn commando, Dimo, zoek truffels!,zich van armoe op zijn rug werpen en alle vier de pootjes hulpeloos in de lucht steken.
Reageren? Graag! Dat kan via mail: guus.van.winkel@telenet.be
