Een week of vijf geleden trof ik per toeval mijn oude overbuurman Piet; die stond in de Jumbo voor de schappen met brood, samen met zijn vrouw. Het leek erop of ze aan het stechelen waren. Ik tikte hem op zijn schouder en pardoes vertelde hij dat ze keuzestress hadden over welk broodje ze zouden kiezen. En verdomd, hij had gelijk.
Als je het schap met brood eens goed bestudeert, dan wordt het de consument ook wel heel moeilijk gemaakt. In totaal zijn er 37 vakken met een diversiteit aan broodjes, croissant, etc. Ik heb ze gelukkig een beetje in de richting weten te duwen om uiteindelijk een normaal broodje te pakken, zonder poespas. Vervolgens liepen ze gelukkig weer lachend naar de kassa.
Het geeft wel te denken! Het valt tegenwoordig ook niet mee om een simpele, voor de hand liggende keuze te maken. Op elk moment van de dag wordt je blootgesteld aan tig keuzes, op welk gebied dan ook.
Even terug naar Piet. Wat een heerlijke naam eigenlijk ook. Als ik terugdenk aan de jaren van weleer was het ook allemaal een stuk eenvoudiger. Qua namen was er destijds geen keuzestress. Men ging naar het gemeentehuis om de zoveelste in de rij aan te geven met de namen Piet, Kees, Jan, Henk, Klaas, Maria, Truus, Lies of Mien. Meer smaken waren er niet. Oh ja, als er een dokter of advocaat in het dorp woonde hoorde je nog wel eens de naam Floris-Jan, Jan-Julius of Anne-SofieMarie. Maar dat was het dan ook wel.
Hoe heerlijk was het op een zondagmiddag, aan een willekeurige huistafel, rond de klok van vieren. Met net de koffie en cake achter de kiezen, en vervolgens met de pinda’s en chips de week door te nemen, en niet te vergeten de roddels in het dorp. Want ben nu eerlijk, er werd en wordt wat af geroddeld, geleuterd en gezaagd over anderen, tussen de knisperende chips en andere zoutjes.
‘ Hedde dé gehuurd van die van Truus van Janus van Cobie? Dé is toch och wa’! Joa, mer die troel van Pier van Wellum van Gradje die hit er echt un potje van gemakt’. Dit even als nostalgisch uitstapje met voor ieder vaak herkenbare namen.
Als ik tegenwoordig een geboortekaartje binnen krijg ben ik al bang om de enveloppe te openen: Het Engels woordenboek en het boek van de lettergrepen graag bij de hand houden! Ik denk dat je vandaag de dag een keuze hebt uit 120.000 namen; de ene nog gekker dan de andere. Populair is ook weer een ‘verengelste’ tweedelige naam. Iedereen wil toch dat zijn of haar kind apart is.
Ik plaats daar toch vraagtekens bij. Als ik sommige namen de revue hoor passeren, vraag ik me af of die jonge gastjes over twintig jaar nog blij zijn met hun naam. Ik vermoed dat er dan op het gemeentehuis wel eens twee balies open kunnen staan waar je een naamsverandering kunt aanvragen.
Keuzestress is er ook voor elk probleem van de dag. In ons land is het zó goed geregeld dat er voor elk probleem, of laat ik het anders formuleren, een uitdaging, altijd wel een of meerdere instanties zijn die je kunnen helpen; keuze genoeg!
Wat dat betreft heeft het de jeugd heden ten dage veel moeilijker. Ik geef ze echt te doen hoor! Kijk, vroeger was het heel simpel. Je ging linksaf naar de LTS of huishoudschool ( Wat een vreselijke benaming), rechtsaf naar de MAVO, HAVO of MTS; de wat beter geletterden en goed gesitueerden gingen rechtdoor om een niet alledaagse richting te volgen. Maar tegenwoordig kan de jeugd duizenden richtingen volgen om zijn of haar ambitie vorm te geven. En dat levert nogal eens stress op als ze er na een jaar toch achter komen dat ze niet de juiste richting hebben gekozen; joh.. hoe zou dat nu komen?
Oeps, ik zie dat het al tegen de klok van vier loopt. De pot moet dadelijk klaar zijn, want de twee uitgevlogen jong komen standaard op donderdag weer even terug naar het ouderlijk nest om te (vr)eten. Daar begint het al weer; de een wil unne gehaktbal met ui, de andere zonder. Krulfrietjes of aardappelschijfjes? Bloemkool met een sausje of zonder? Over keuzestress gesproken!