Jongens, willen jullie me één ding beloven, zei ik tegen mijn twee kleinzoons die met hun ouders bij mij op vakantie waren in Frankrijk. Voordat we zondag allemaal naar huis rijden, willen jullie me dan uitleggen en leren hoe ik in mijn auto een luisterboek onderweg aan kan zetten. Ze knikten bereidwillig. Het hoeft nou niet meteen, zei ik, we hebben nog 5 dagen maar ik ben digitaal niet echt op mijn sterkst. Ze grinnikten, dat hoefde ik hun niet te vertellen. Pijnlijk genoeg allemaal. Vroeger schoof ik gewoon een cd in de cd-speler, geen centje pijn, maar in deze auto zit geen cd-speler meer maar iets ingewikkelds wat een normale oma niet snapt. Nou, ik moet zeggen, ze hebben het me haarfijn uitgelegd en zaterdag voor de zondag dat we zouden vertrekken heb ik nog een soort examen afgelegd in de auto. Eerst kocht ik met de smartphone een luisterboek, dat luisterde ook nogal nauw trouwens dat kopen en daarna moest ik dat opzetten, en in de auto op het scherm drukken. Kijk, je bent aan het rijden, zei de oudste kleinzoon op geduldige toon, op welke knop moet je nu drukken? Ik wees braaf de knop aan. En dan? Waar zou je nu op drukken. Op dié, zei ik als een klein kind. Geslaagd voor het examen. Ik kon een luisterboek aanzetten tijdens het rijden.
Zij vertrokken ’s morgens om 6 uur met hun vieren en ik een paar uur later alleen. Twee honden achterin. De hele nacht geen oog dicht gedaan zoals gebruikelijk voordat ik van en naar huis rijd. Het was loeidruk. Ik wachtte tot ik op de autoroute was na 40 km en zette toen het luisterboek aan. Tot aan Lyon ging alles goed, druk maar te doen. Toen kwam de eerste file. Drie banen stapvoets voordat je Lyon binnenreed. Opeens was de meest linkse baan niet meer zo in trek. Leeg. Waarom? Ik wist het wel: die eindigde in richting centrum van Lyon, daar hoefden de terugkerende vakantiegangers niet te zijn. Ik deed net of mijn neus bloedde en reed op de linkerbaan de hele file voorbij. Zeker 2 km. Dat scheelde misschien wel een uur. Op de laatste paar honderd meter zette ik mijn knipperlicht naar rechts, en ja hoor, een engelachtige automobilist liet me ertussen. Arm blond vrouwtje, zal hij gedacht hebben, zo alleen en helemaal uit België. Daarna weer op de snelweg moest ik een paar keer stoppen omdat ik slaap kreeg en de honden uit moest laten. Maar het luisterboek sleepte me er door. Ik hoefde nergens aan te denken, ik verveelde me niet, lette goed op de weg en kon heerlijk luisteren. Maar toch, steeds die slaap. Ik stopte nog eens, deed even ogen dicht, hielp niet, sliep niet en maakte een zakdoek nat. Steeds als ik slaap kreeg wreef ik met die koude zakdoek door mijn gezicht. Dat hielp goed. Nog eens tanken. Weer de honden eruit en eindelijk voorbij Luxemburg. Toen hadden ze me weer tuk. Richting Luik afgesloten. Brussel volgen en maar zien waar het schip strandde. Het schip strandde een uur later dan normaal ergens waar het weer richting Luik ging. Als ik dat luisterboek toch niet gehad had. Dat hielp echt. Daardoor bleef ik kalm. Evengoed was het een helse tocht met her en der files en stapvoets rijden. Twaalf uur had ik erover gedaan , een record in de verkeerde kant. In coronatijd reed ik het traject steeds in 9 en een half uur. Dat was het goede van corona. Het goede van nu is dat ik weer thuis ben en de eerste heimweedagen achter de rug heb. Weest vrolijk!
Reageren? Mail guus.van.winkel@telenet.be
