Naar het einde van ons lezersgebied -3-

Hamont/Maarheeze –Enkele dagen trek ik er op uit om door het lezersgebied van deze krant te wandelen naar de verste uithoeken, gezien vanuit het redactiekantoor aan Stad 29 in Hamont. Boeiend om te zien wat je allemaal tegenkomt. Voor wie in de regio woont misschien doodnormaal, voor wie hier nog nooit was verbazend. Vandaag deel 3: naar de zuidoostelijke uithoek van Hamont-Achel, tegen de grens met Bocholt.

Tekst en beeld Evert Meijs

Hamont ligt op 40 meter hoogte, volgens mijn kompas. Ik besluit om naar het kanaal Bocholt-Herentals te wandelen en via een stukje Kaulille weer terug, om ongeveer 25 kilometer op de wandelteller te hebben. De hemel is strak blauw. Aan de Stadswaag kijk je over een kale bouwplek naar één van de skyline-punten van de stad: de kerk. Er hangen hier en daar nog carnavalsvlaggen; ze wapperen flink, vanwege de straffe oostenwind. Andere pieken in de line zijn de zendmast aan het Stationsplein, en in de verte de watertoren. De Stationsstraat verandert in Lozenweg en tegenover een groot fabrieksgebouw voor snacks staat een kolossale bouwkraan. De giek reikt tot ver over de weg. Je hebt steeds het gevoel dat de arm zal omtuimelen, maar niks van dat alles, gelukkig. ’n Eindje verder passeer ik een vriendelijk beekje: Erkbeek, van de 3e categorie.

Familie De L’Escaille woont op de grens

Drie vogels zitten in een (familie-)wapen dat is aangebracht in de ene poort van het toegangshek van nr. 39. In de andere poort een wapen met vermoedelijk een molenijzer. Ik ga bij gelegenheid eens vragen of dat klopt. Voor vier euro kun je er tegenover zelf de was doen, tot acht kilo. Anders kost het acht euro. Er zit zelfs een droogkast bij! ’n Stuk verderop ligt Wilgenhof, met in de berm bij een grote parkeerplaats het bord De Watervallei. Rechts van de weg ligt het landgoed dat bewoond wordt door De L’Escaille. Er wonen nog meer mensen, waaronder de conciërge. Het moet een schitterend gebied zijn, wat verboden toegang is. ‘Rustgebied Wildlife-Estates’ staat er op verschillende bordjes, die aan diverse toegangspoorten hangen. Aangekomen bij een lange houten fietsbrug, weet ik dat hier de gemeentegrens ophoudt. Dus bij de huisnummers 100, 102 en 104 van het kasteel van De L’Escaille zullen de laatste HAC-kranten bezorgd worden, hoop ik. Deze brievenbussen zijn vier kilometer van het redactiekantoor verwijderd.

De Poejer

Ik wil de eerste de beste mogelijkheid rechtsaf slaan, maar zie eerst links nog een bord dat aangeeft dat daar de privé-grond verboden toegang is vanwege kogelgevaar. Zou dit het terrein zijn van de jagers? Aangekomen bij het kanaal en de sluis, slag ik rechtsaf en kom al snel in Kaulille terecht, gemeente Bocholt. Langs de weg staan enkele informatie borden over het gebied Lozerheide, ook al is hier geen heidesprietje meer te bekennen. Na even flink doorstappen passeer ik buskruitfabriek Cooppal, juist hier gebouwd vanwege het vrijkomen van giftige gassen en ontploffingsgevaar. Aan de overkant van de weg directeurswoning Villa La Bruyère en een directiewoning met Engelse tuin. Wie hier vroeger werkte, werkte bij De Poejer. De zon schijnt royaal over de Kempen, maar het voelt erg koud aan. Eenmaal in het centrum van Kaulille sla ik rechtsaf, waar een bakkerszaak luistert naar de mooie naam ’t Pateeke.

Er staat een stroomcabine, hoog en smal, zoals in Achel ook aan de Bosstraat te vinden is. Ik maak een foto van het straatnaambordje Hostieweg. Iedereen zal zich toch afvragen waar die naam vandaan komt? In de verte staat alweer het bord Sint-Huibrechts-Lille, Pelt, waar ons lezersgebied weer begint. Het is de Kaulillerweg, waar bij nr. 104 een groene brievenbus hangt en waar een mand achter het hek staat, speciaal om pakketjes in de leggen. Als tinnen soldaatjes staan vele geknotte knotwilgen aan de overzijde van de weg,  In de bebouwde kom tref ik het eerste houten kruis aan, met de tekst Vasten & Pasen. We zijn en blijven een katholieke regio. Kijk anders maar eens in de Smeelstraat in het centrum van het dorp, waar een oeroude kapel staat. Op het altaardoek staat de tekst geborduurd De Drie Zusters BVO. Dat laatste betekent Bid Voor Ons. In 2002 blijkt verder naar het centrum een plaquette geplaatst te zijn, ter herinnering aan de Lilse mijnwerkers. De typische mijnlamp is ook in de bronzen plaat verwerkt.

Peilpunt

Na een schitterende teutenwoning sla ik bij de rotonde rechtsaf en onder mij door vaart over het kanaal de Hiljo, een binnenvaartschip dat is geladen met zand. Het baasje is 50 meter lang en 6,6 meter breed. De thuishaven is Maasbracht en werd in 1927 gebouwd, zo laat internet zien. Interessant. Bij de hoogspanningskabels sla ik rechtsaf, Geuskens in. In het dak van een boerderij met rode pannen staat in blauw De Geuskens vermeld in levensgrote dakpanletters. Bij de kruising ga ik rechts en zie de elektriciteitscabine, waarvan ik het zusje al in Kaulille tegenkwam. Ter hoogte van de zesde rij stenen vanaf de grond zit een blokje, dat gebruikt wordt om de hoogte te bepalen. Dit soort peilpunten is ook aangebracht in gebouwen als de Achelse kerk en de Achelse Kluis. Vlak voor de bebouwde kom van Hamont staat links de bolwoning, die er gezet is om energievriendelijk te kunnen wonen. Intussen is er aan de voorzijde een wit pand bij geplaatst dat ook oogt als een energieneutraal huis. Even later arriveer ik weer in het centrum van de stad en heb 23 km. gewandeld. Heerlijk, maar wel koud!