Bart en Olga houden van nieuwe gadgets. Als verjaardagscadeau kreeg Bart onlangs zijn laatste supersnufje, een robotgrasmaaier op een herlaadbare accu en volautomatisch: een ‘Stihl-REM-632’. Bij het tv-spelletje ‘Blokken’ kreeg de verliezer enkele maanden geleden een robotstofzuiger als troostprijs, ook volautomatisch. Een hint voor Olga bij haar volgende (huwelijks)verjaar- of moederkesdag.
Haar echtgenoot echter dacht en sprak daar anders over: “Dês un deenk vur lui vrullie!” Maar zij repliceerde: “En owwe bloadbloazer, ow kèttingzaag, ow hèggeschier en owwe nèje groasmaeiër daan? Vur lui manslui zeker!” Olga, van kindsbeen af al door de Heer begenadigd met een resem vrouwelijk lepe streken, bleef haar verzuchtingen listig zuchten. Succes verzekerd. Op haar 50ste verjaardag stond er een futurologische stofzuiger! Niet zo’n oubollige zuigslee, maar zo ’n ultramoderne zuigautomaat! Bart had zich voor de aankoop van het hebbeding degelijk geïnformeerd: een Roomba 650. Niet de goedkoopste, wel de beste koop. Zeker met een harige hond in huis. De eerste dagen zoog hun robot overuren in experimenten en observaties. Quasi onverschillig volgde Woffy, hun Ierse setter, argwanend, met een open linker- of rechteroog vanuit zijn mand het gedrag van dat nieuwe, ronkende, ronde, rare beest. De stofzuiger vervulde zijn opgelegde taken tot in de perfectie. Verrukt kirde Olga: “Nou hemme we nè alliejn unne Woffy, mêr och unne Stoffy!”
Gemak gewent. Al vlug werd gezogen zonder toezicht. Zo ook die zaterdagavond, toen de baasjes bij het versoepelen van enkele coronamaatregelen terrasten. Vertrouwend op de hightech afstelling kreeg Stoffy vrij spel in de living annex keuken. Bij hun terugkomst had Bart de achterdeur nog maar op een kier open, of Olga snuffelde en snoof: “Bah, wa steenkt het hie!” Met wijd opengesperde neusvleugels beaamde Bart haar reukzin: “’t Liek hie wel een hondenasiel.” Tot hun ontzetting trok Stoffy ijverig tot in de kleinste hoekjes slierten hondenpoepsporen, afkomstig van een dartele, d(r)olenthousiaste Woffy.
Gelukkig hadden ze nog een stuk weekend om de travertijnen vloer, de matten en de matjes te reinigen. Alleen, de stank hing hardnekkiger en vermengde zich stiekem met de artificiële dennen-, lavendel- en andere geuren uit diverse spuitbussen. Na grondige scheld-, was- en poetsbeurten mochten Woffy en Stoffy toch blijven. Onder strenger toezicht weliswaar.
(Harrie Beks – Hamont, zaterdag 21.08.21)